Muziekrecensie

De weldadige vernieuwingsdrang van Bon Iver

Bon Iver in Stockholm. Ook in Utrecht gaf Justin Vernon op hartverscheurende wijze uiting aan zijn liefdesverdriet.Beeld Wikimedia

Bon Iver
TivoliVredenburg
★★★

Oei, dat was even wennen, toen vorig jaar de derde langspeler '22, A Million' van folkband Bon Iver verscheen. Niet alleen hadden de songtitels een, ahum, nogal aparte spelling (zoals ‘715 - CR∑∑KS’), de muziek klonk minstens zo vervormd. Van de aaibare blokhutfolk waarmee de Amerikaan Justin Vernon in 2007 doorbrak, was weinig meer over. Het derde album klonk even prachtig, maar was ook een tamelijk verknipte zoektocht naar wat popmuziek kán zijn.

Maar live bleek, dinsdagavond in TivoliVredenburg, dat die nieuwe nummers in de kern ook maar gewoon folkliedjes zijn. En dat Vernon zijn experimenteerdrift juist doorzet door zijn oude materiaal flink onder handen te nemen. Het was een intiem, contrastrijk concert van een artiest in ontwikkeling, die vernieuwing niet schuwt, en er gelukkig niet voor terugdeinst om een weldadige bak herrie aan vocoders, synths en autotune over de Grote Zaal te smeren.

Bon Iver waaierde alle kanten uit: rock, bijna-metal zelfs, country, techno, jazz, hiphop. Het werd stuk voor stuk aangestipt, zonder een moment incoherent te klinken. Telkens hing het publiek aan zijn lippen, gespannen afwachtend wat Vernon en zijn twee bandleden nu weer uit hun drums, synths, effectbakken, piano’s, gitaar, bas, en en saxofoon zouden toveren. 

De band begon met de eerste drie nummers van de nieuwe plaat. Even opwarmen. Met die driedubbel vervormde stem klonk Vernon wat afstandelijk, maar snel bleken de liedjes ‘echter’ dan op de studioplaat. Het drummetje, het subtiele pianootje en de glijdende saxofoon doken allen prachtig uit de geluidsbrij tevoorschijn. Na ‘666’, rustgevend als wuivend graan, volgde een blokje oudere nummers. En hier werd het concert écht spannend.

Goed, dat ‘Calgary’ ietwat misplaatst de Johnny Cash-behandeling kreeg, was wat onnodig, maar daarna kreeg ‘Minnesota’ plots een dancejasje aangemeten. Het twinkelende ‘Babys’ was ronduit hypnotiserend. En oud en nieuw versmolten prachtig in ‘33 GOD’.

Uiteraard stonden publiekslievelingen ‘Flume’ en ‘Skinny Love’ ook op de setlist. Ietwat plichtmatig, maar vooral bij die laatste zagen we weer de getormenteerde kunstenaar op het podium, die zijn liefdesverdriet er na al die jaren met nog altijd voelbare pijn uitschreeuwde. Bon Iver is nog niet vergeten waar hij vandaan komt. Maar de blik staat duidelijk strak naar voren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden