recensie

De volwassenheid loert in deze dromerige roadmovie

Still uit ‘Take me somewhere nice’

Take me somewhere nice
Regie: Ena Sendijarevic
★★★★☆

Ook als de reis nergens heen gaat, kom je soms toch op je bestemming aan. In dit dromerige debuut van Ena Sendijarevic reist de jonge Alma van Nederland naar Bosnië om haar stervende vader in het ziekenhuis te bezoeken.

Sendijarevic is niet voor niks een van de meest veelbelovende jonge makers van het Nederlandse filmlandschap. Een ogenschijnlijk overzichtelijke reis verandert bij haar in een spirituele zoektocht, ook al lijken de personages dat zelf niet te beseffen. Net als haar hoofdpersonage bewondert ze het land van haar voorouders, maar tegelijk trekt ze de gebruiken daar in twijfel.

Chaos

Als haar vader plotseling uit het ziekenhuis verdwenen blijkt te zijn, ontdekt Alma noodgedwongen dat niet alles in Bosnië even goed geregeld is. Tegelijk zorgt juist die chaos voor onverwachte ontmoetingen, niet in de laatste plaats via de schimmige contacten van haar neef Emir, met wie ze samen optrekt. In de tweede helft van de film vindt ze inspiratie en romantiek in die ontmoetingen, maar ook het onvermijdelijke besef dat de volwassenheid loert.

Het zijn geen revolutionaire nieuwe inzichten voor een roadmovie. Toch heeft de film een eigen karakter, dankzij de dromerige, soms opzettelijk slome vertelstijl en de verzadigde kleuren die Sendijarevic gebruikt. Zoals elke sterke roadmovie legt Alma niet alleen fysiek, maar ook geestelijk een reis af. En arriveert ze uiteindelijk op de plaats van bestemming, ouder en misschien wijzer.

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden