FilmrecensieDe Vliegende Hond

‘De Vliegende Hond’ is een film die het hele bizarre proces van ‘trial and error’ in kaart brengt

Johannes Hogebrink (links) leert hetn hondje Chayka vliegen met een deltavleugel.

De Vliegende Hond
Regie: Johannes Hogebrink
Met de stem van Frans Bromet. 

Wanneer gaat een passie over in een obsessie? Het is een van de vragen die aan de orde komen in het filmproject van de Amsterdamse kunstenaar Johannes Hogebrink. Sinds zijn afstuderen aan de Filmacademie in 2010 droomde Hogebrink er al van om een film te maken waarin hij zijn hond leert vliegen. Geïnspireerd door Otto Lilienthal, de Duitse uitvinder van zweefvliegtuigen, en het Russische hondje Laika dat in de jaren vijftig in een Spoetnik de ruimte in werd geschoten, ging hij aan de slag.

Het resultaat, na jaren ploeteren, is ‘De Vliegende Hond’, een film die het hele bizarre proces van ‘trial and error’ in kaart brengt. Na het overlijden van zijn hond Sopje, de beoogde hoofdrolspeler, gaat Hogebrink bij een vriend in de Oostenrijkse Alpen aan de slag met het Bosnische straathondje Chayka. Dat valt niet mee, want Chayka blijkt een angstig hondje dat tot ons spreekt via de typisch droge stem van Frans Bromet. “Ik voel me een testpiloot”, horen we Chayka op zeker moment zeggen. Het is een beetje flauw, en het gekke is dat die stem er ook niet consequent is, maar op een gegeven moment weer uit de film verdwijnt.

Een omgekeerde mockumentary

Fascinerend is wel het filmische experiment dat Hogebrink aangaat, iets wat je weinig ziet in de Nederlandse filmmakerij. Kijken we naar een documentaire over een filmmaker met een idioot plan? Is het misschien toch fictie? Houdt hij ons voor het lapje? En gaat hij het arme hondje, waar hij zoveel van houdt, inderdaad blootstellen aan een gevaarlijke proef met een zelfontworpen deltavleugel?

Zelf noemt Hogebrink zijn film een ‘omgekeerde mockumentary’, en dat is aardig getroffen. Een mockumentary is een nepdocumentaire oftewel fictie in de vorm van een documentaire. De Vliegende Hond is dan zoiets als een documentaire die aanvoelt als fictie. Als kijker sta je erbij en kijk je ernaar. Hogebrink, die met zijn angstige hondje naar een hondenfluisteraar in het Oostenrijkse Graz gaat. De dame vertelt hem dat Chayka niet alleen wil vliegen maar wel samen met hem. Je voelt ’m dan al aankomen. Hogebrink wil uiteindelijk misschien wel zelf vliegen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden