RecensieTheater

De vergadertafel gaat aan barrels in een dolgedraaide ‘Strangelove’

‘Strangelove’ van Kat op het SpekBeeld Roelof Pothuis

Kat op het Spek
‘Strangelove’
★★★☆☆

Als in de coronacrisis het noodgeld voor cultuur alleen naar tóch al gesubsidieerde instellingen gaat, dan weet je als klein, onbemiddeld theatergezelschap dat het einde nabij kan zijn. Zoals ook de president van de Verenigde Staten in de film ‘Dr. Strangelove’ (Stanley Kubrick, 1964) weet, wanneer een fanaticus een Amerikaanse atoombom op Rusland afstuurt.

Rare vergelijking natuurlijk, maar ja, wat is er niet raar in deze tijd. Elders een president, die met een dagelijkse slok bleekmiddel zijn volk kerngezond denkt te houden. Hier een minister voor cultuur, die met een luizige ton voor de eigen taal de basis van de Nederlandse cultuur meent te kunnen redden.

Dan kun je als minigroep Kat op het Spek net zo goed optreden in het pas opgebouwde, inpandige Amsterdamse Peepshow Palace en doen alsof je in de grote zaal van de Stadsschouwburg staat. Zeker als theatermaker Ko van den Bosch zijn vraatzuchtige tanden in bovengenoemd filmscenario heeft gezet. En de satire heeft omgezet in rauwe kost.

Daar staan ze dan. Drie mannen – president, kolonel, wetenschapper – die zich geen raad weten met hoe ze zich als macho moeten verhouden tot de pandemie en deze zichzelf vernietigende wereld. Waar ze overal worden doodgegooid met desinfecterende gels en bij de zoveelste pompflacon vermoeid de neuzen van hun schoenen cleanen. En zichzelf overgieten met het spul om als het ware opnieuw geboren te kunnen worden.

Realiteit absurder dan theater

Dat biedt ruimte voor reflectie en een nieuw begin. Weg met zeventig jaar individualisme en het neurotische testen en eindelijk, dankzij de anderhalve meter, Nederland vol kunnen noemen. Dan kom je in deze ‘Strangelove’, net als in het origineel, al snel terecht in een War Room met dé rode knop. En is een wolkje virus zo gelanceerd. Georganiseerde massademonstraties en globalisering doen de rest.

Het is een dol- en doorgedraaide bende op een niet eens draaiend draaitoneel. Woedende monologen schieten citaten en feiten uit heden en verleden knalhard tegen de (te lege) kijkcabines rondom. Opwinding, waarvoor tissues aldaar klaarliggen, veroorzaakt dat niet. Ook geen hilariteit.

Soms is de realiteit absurder dan theater. Wat een simpelweg Trump playbackende comédienne als Sarah Cooper meesterlijk aantoont. Aan het eind deint Vera Lynns ‘We’ll meet again’ kalm over een aan barrels geslagen vergadertafel. Dan wordt Strangelove toch nog een interessant doordenkertje: heeft theater wel veel lawaai nodig om waanzin te verbeelden?

Info: www.katophetspek.com

Lees ook:

Coronaproof theater: een peepshow met ic-personeel is obsceen en esthetisch tegelijk

Recensie van ‘Alleen Samen‘, voorstelling van De Warme Winkel in Peepshow Palace.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden