RecensieBallet
De vampierversie van Doornroosje voelt als een achtbaanrit
Sleeping Beauty, A Gothic Romance
New Adventures
★★★★
Onweersbuien, gefladder van vleermuizen, griezelige feeën, een occulte nachtclub à la Stanley Kubricks film Eyes Wide Shut met vampiers. Matthew Bournes bewerking van Sleeping Beauty is bepaald geen roze suikertaart zoals het Tsjaikovski-ballet rond het Perrault-sprookje Doornroosje nogal eens wordt vormgegeven. Ook al houd je niet van de gothic horror waarmee de Engelse choreograaf het verhaal over goed versus kwaad injecteert, deze bewerking is zó enerverend, grappig en intelligent dat je wel móet smelten als Aurora door haar geliefde jachtopziener Leo wakker wordt gekust.
Leo houdt van Aurora die door de boze vampierfee Carabosse, hier dominatrix in rode crinoline, tot honderd jaar slapen is verdoemd. Maar weet je wat: hij laat zich gewoon bijten tot één van die vampiers die in het schijnsel van de maan over het landgoed struinen, zodat hij als levende dode op haar kan wachten totdat ze ontwaakt. Zo maakt de beroemde balletbewerker Bourne (een ridderorde en flink wat Tony’s en Oliviers op de palmares) in één klap korte metten met het ongeloofwaardige gegeven dat Aurora moet vallen voor een prins die haar één keer kust en verder niet kent. Want wie wil nog zo’n passieve heldin?
Deze Sleeping Beauty (2012) is een echt liefdesverhaal van nu in Bournes beroemde mix van typisch Engels balletidioom – wat tuttig maar wel fijn – en theatraal bombast, zoiets als Walt Disney meets Tim Burton.
Het ballet begint in 1890, de periode waarin Tsjaikovski en Petipa hun oerversie creëerden, en eindigt een eeuw later in onze tijd waarin selfie-makende wandelaars op het met rozenstruiken overwoekerde landgoed stuiten. Vampier-Leo wacht al die tijd in een tentje totdat ’ie zijn lippen op die van zijn love interest kan drukken. Maar voordat ze lang en gelukkig leven, moeten ze duistere krachten bevechten op een vampierbal.
Naast de vele visuele gimmicks, zoals de geestige marionettenbaby Aurora die in weerwil van geplaagde bedienden tegen de gordijnen op klautert, toont Bourne oprechte muzikale gevoeligheid. Hoogtepunt is Tsjaikovski’s rozenadagium dat ruimte biedt aan een ontroerend liefdesduet, even gepassioneerd als teder.
Bournes oog voor detail is allesomvattend. Het ballet zit bomvol tongue-in-cheek verwijzingen naar de klassieke versie. Iedere bediende, vampier, fee of wat voor personage dan ook, heeft een soort van ontwikkeling dat zich uit in onderonsjes en microverhalen-in-het verhaal. Daar komen de extravagante kostuum- en decorontwerpen van Lez Brotherston nog bovenop. Door de afwezigheid van rust of terughoudendheid is deze Beauty de perfecte achtbaanrit die de Efteling-attractie Vogel Rok doet verbleken. Ontzettend lekker, maar na afloop wel wat weeïg in de buik.