Theaterrecensie De Toverfluit

‘De Toverfluit’ is een ruimtereis waarbij je je geen seconde verveelt

De Toverfluit
De Toneelmakerij en Silbersee
★★★★☆ 

‘Die Zauberflöte’ van Mozart is een van de populairste opera’s, met zoveel betekenislagen dat iedere enscenering weer een verrassing is. Maar ook de meest doorgewinterde operaliefhebbers knipperen even met de ogen wanneer het doek opengaat voor ‘De Toverfluit’ in de regie van Paul Knieriem van de Toneelmakerij. Verspreid over het podium bespelen musici en zangers in space-achtige pakken hun instrumenten. In het midden een lichtinstallatie in de vorm van een hoge piramide en dwars over het toneel een lichtbalk waarop in een hoog tempo de beelden en projecties voorbijflitsen.

Deze schilderachtig vormgegeven Toverfluit speelt zich af in de ruimte. Prinses Pamina is een meisje met gescheiden ouders en haar prins Tamino een verdwaalde astronaut uit de toekomst. De beroemde Koningin van de Nacht wordt hier volledig overschaduwd door de spetterende dictator Zon in zijn gouden kostuum. Maar het verrassendst is Carl Refos in de rol van Papageno, een virtuoos rappende en dansende hiphopper die ook een stevige aria ten gehore brengt.

De Schotse componiste Genevieve Murphy schudde Mozarts muziek flink door elkaar en voegde er allerlei harmonieën en instrumenten aan toe. Het resultaat is een totaal vernieuwend mengsel van klassiek, modern, hiphop en elektronische muziek, waarin ook de bekende aria’s doorklinken. 

Opstand tegen de gevestigde orde

Krachtig is de aria van bariton Arnout Lems in de rol van Zonnekoning, die zijn muziek als warme stralen door de zaal verspreidt. De Koningin van de Nacht, sopraan Viola Cheung, is met haar duistere stem en antracietkleurige kostuum in alles zijn tegenbeeld. Ze zijn de ouders van Pamina, een energieke rol van Meneka Senn, die haar leven doorbrengt bij een oppas-bewaker die met een ketting aan haar zit vastgeklonken.

De scènes flitsen snel voorbij en het toch al ingewikkelde verhaal van ‘Die Zauberflöte’ is er niet eenvoudiger op geworden. De invalshoek die schrijver Daniël van Klaveren koos, is verrassend. Anders dan in Mozarts opera draait het niet om het mannelijke en het vrouwelijke, maar om de verhouding tussen ouders en kinderen. Pamina en Tamino komen in opstand tegen de gevestigde orde en gaan op zoek naar een betere wereld in de ruimte.

Die verhaallijn verdwijnt met de vele verwikkelingen op het podium nogal naar de achtergrond. Het maakt ‘De Toverfluit’ tot een wat fragmentarisch geheel, waarin je van de ene scene naar de andere zapt. Maar je kijkt je ogen uit, want iedere scene is een totaalkunstwerkje op zich. De eindscène waarin hiphopper Papageno zijn geliefde Papagena aan de telefoon krijgt en zij samen hun duet zingen, sleept alle personages én de zaal mee in een swingend slotlied. Vervelen doe je je geen moment bij deze ‘Mozart tot the Moon and Back’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden