Boekrecensie

De toekomstige film schemert erg door in de nieuwe Bert Wagendorp

Beeld Lukas Göbel

Feelgoodvervolg op ‘Ventoux’ over een vader met kanker en zijn dochter in Syrië.

Na lang wachten heeft Bert Wagendorp het vervolg op zijn bestseller ‘Ventoux’ geschreven’, meldt zijn uitgever op de website. Het is niet geheel duidelijk wie lang heeft gewacht, de schrijver of de lezer – voor mij was dit vervolg toch vooral onverwacht – maar we hebben dus te maken met een heuse sequel. Deze filmterm is gepast, want ook ‘Ferrara’ gaat verfilmd worden – sterker nog, productiemaatschappij Keyfilms wilde graag dat er een vervolg op publiekssucces ‘Ventoux’ zou komen, en mede daarom is deze roman er nu.

‘Ventoux’ was een aanstekelijk boek vol wielerromantiek, dat dankzij het universele verhaal over vriendschap en liefde een veel groter publiek wist aan te spreken dan uitsluitend fietsende mannen van middelbare leeftijd. Wat brengt ‘Ferrara’, als vervolg op ‘Ventoux’? Om te beginnen dezelfde vriendengroep – Bart, David, André en Joost – vijf jaar ouder, maar verder niet veranderd. Bart is de schrijver en verteller, caféhouder David de kwetsbare filosoof, André de goedmoedige lomperik die problemen met geld oplost en dikdoener Joost de gesjeesde wetenschapper.

Joost vertrekt naar Ferrara, alwaar hij een vervallen palazzo tot designhotel wil verbouwen. De grappen over het tv-programma ‘Ik vertrek’ zijn niet van de lucht, desondanks pakken zijn vrienden meteen hun koffers en reizen hem achterna. De ommuurde renaissancestad voelt voor ieder van hen als een veilige haven, een paradijs, maar het leven kan niet buiten de deur gehouden worden. Of liever: de dood. David heeft kanker en zal niet lang meer leven, en Anna, de dochter van Bart, wordt als journaliste uitgezonden naar Syrië. Voor Bart is de spanning ondraaglijk, en het wordt ronduit een marteling wanneer Anna vermist raakt. Ondertussen schrijft hij twee boeken, hij onderzoekt de wandel van de Groningse homo universalis Rudolf Agricola in de oude stad, fietst met zijn vrienden, heeft een affaire met een vrouwelijke makelaar en sluit vriendschap met een mysterieuze marktkoopman annex palingvisser die woont in een huis op palen in een baai aan de Adriatische zee.

Feelgoodsfeer

Wagendorp maakt het loyaliteitsprobleem van Bart invoelbaar, een vader die zijn dochter wil steunen, haar keuzes afkeurt maar machteloos is. Een ouder die niet kan loslaten. Maar het wordt nooit schrijnend en de lezer wordt geen moment serieus ongerust. Dat komt door alle lucht die in het verhaal is geklopt, de feelgoodsfeer (‘Even een groepsselfie,’ zei André. ‘Man wat een emoties’), en door verhaalclichés zoals de palingvisser die ook geheim agent blijkt te zijn en die een cruciale rol gaat spelen in de finale. De verwikkelingen sturen aan op een ontknoping waar alles en iedereen samenkomt, een finale met een lach en een traan.

Prima, als je ervan houdt, maar de toekomstige film schemert wel heel nadrukkelijk door de roman heen, bijvoorbeeld door de vele fotogenieke decors: een afgelegen klooster, een rustiek kerkje, een door zout en zee aangetaste hut op palen, Venetië, de fietstochtjes langs de Po.

Lucrezia Borgia

De schrijver is ook een bewonderaar, dat blijkt uit de talloze verwijzingen naar arthouse films, literatuur, muziek (pop en klassiek), sport, de historie van renaissancestad Ferrara. In een film kan je daar weinig mee, maar aan het boek voegen al die weetjes ook weinig toe, behalve het vage besef dat er toch maar veel moois is in de wereld. De rijke én tragische geschiedenis van Ferrara wordt aangestipt maar speelt in het boek verder geen wezenlijke rol. Bart en Anna stuiten in Ferrara op een portret van de roemruchte Lucrezia Borgia. Anna blijkt sprekend op haar te lijken. Het schilderij staat zelfs in het boek – maar het hangt niet in Ferrara maar in Frankfurt, en het is niet Borgia doch een onbekend model, waarschijnlijk een courtisane, afgebeeld als de godin Flora.

In een interview met zijn ‘eigen’ Volkskrant zegt Bert Wagendorp: “De donkerste dingen zeg en schrijf ik niet. Het moet wel leuk blijven. Ik wil gewoon een goed verhaal vertellen.” Ik deel zijn literatuuropvatting niet. Voor mij gaat literatuur juist over die donkerste dingen, zonder dat raak je niet aan de kern van het mens-zijn. Het hoeft niet leuk te blijven. Met een goed verhaal is niks mis, maar een goed verhaal is ‘Ferrara’ ook niet, het is een vakkundig in elkaar gezet script, maar licht, vlak en rimpelloos als de Povlakte. 

Oordeel: licht, vlak, rimpelloos, op verfilming toegesneden.

Bert Wagendorp
Ferrara
Pluim; 256 blz. € 22,50

In ons dossier boekrecensies vindt u een overzicht van de besprekingen van pas verschenen fictie, non-fictie, jeugdliteratuur en thrillers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden