KLASSIEK & ZO

De talentvolle zanger en de gearriveerde sopraan

Cameron Shahbazi na zijn recital. Beeld Frank Lunenburg

Twee recitals, twee werelden. Het ene van een beginnende zanger die nog moet afstuderen, het andere van een gearriveerde sopraan van wereldklasse. 

Die laatste, Renée Fleming, daalde donderdagavond in een glimmende petrolkleurige robe (een ontwerp van Oscar de la Renta) de fameuze trap van het Concertgebouw af om te beginnen aan een fantastisch optreden. De Amerikaanse diva die volgende week op Valentijnsdag 60 jaar wordt, kan het nog steeds. Overgang en gierende hormonen – een taboe-onderwerp bij zangeressen – hebben geen hoorbare schade aangericht aan die hemelse stembanden.

Twee dagen daarvóór was de setting voor dat andere recital een heel andere. In Nationale Opera & Ballet zijn elke dinsdagmiddag gratis toegankelijke lunchconcerten van ongeveer een half uur. In de ruime entreehal wordt dan een auditorium gecreëerd met losse stoeltjes, waarbij dankbaar gebruik wordt gemaakt van de brede, licht draaiende trap die naar de zaal en de foyers leidt. Op de treden daarvan worden eveneens stoeltjes gezet, zodat er soort van amfitheater-achtige ambiance ontstaat. Daar stond countertenor Cameron Shahbazi voor een enthousiast en talrijk publiek aria’s van Händel te zingen. Shahbazi, een Canadees van Iraans/Perzische afkomst, studeert in mei af aan het Conservatorium van Amsterdam.

Twee recitals, twee werelden dus. Al was het alleen maar vanwege die twee zo verschillende trappen. Fleming die in vol ornaat de trap der trappen afdaalt, Shahbazi die tegen een foyertrap aanzingt waarop stoeltjes gezet zijn. Van de ene trap naar die andere, daar zit een hele wereld tussen, een heel artiestenleven. Natuurlijk hoopt Shahbazi ooit nog een keer de beroemde Concertgebouwtrap af te kunnen dalen, hij zou wel gek zijn om die droom niet te hebben. Ooit heeft Fleming ongetwijfeld ook in dit soort ambiances opgetreden, vlieguren gemaakt.

Microfoon

Shahbazi zong overigens drie prachtige aria’s van Händel, waarvan die uit ‘Tolemeo’ er uitsprong qua inleving en toonvorming. Shahbazi’s stem is vol, volumineus, zijn timbre persoonlijk en fraai. In de galmende entreehal klonken zijn lange uithalen om door een ringetje te halen. Opwindend zelfs. Die gang naar de trap der trappen zit er vast in.

Fleming deed ondertussen goed waar ze goed in is. Ze weet haar toehoorders te bespelen en ze spreekt ze rechtstreeks toe, iets wat Shahbazi trouwens ook heel goed deed. Fleming is een van de weinige klassieke zangeressen die ook goed door een microfoon kan zingen. Als op slag paste ze haar toon aan de versterking aan toen ze songs van John Kander zong. Maar als klassiek zangeres was ze donderdagavond vooralsnog geweldig op dreef.

‘Letters from Georgia’ van Kevin Puts, speciaal voor haar geschreven, was een hoogtepunt. Maar evengoed wist ze met één zinnetje in een Brahms-lied – ‘Und die einsame Träne rinnt’ – een hele wereld op te roepen. Opbouw, adem, vibrato – alles onder controle. In de twee aria’s van Léhar en in haar lijfstuk – Rusalka’s maan-aria van Dvorák – triomfeerde ze optimaal.

In haar boek ‘The Inner Voice’ (2004) gaf Fleming tips aan jonge zangers, deelde het vallen en opstaan op weg naar die trap. ‘Pas op voor foute agenten’, was een belangrijke raad voor jonge collega’s. Als ik Shahbazi was, zou ik Flemings boek maar eens aandachtig lezen. Wie weet heeft hij dat al gedaan.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden