Opinie

De smaakvolle bombast van meesters Lightfoot en León

Holland Dance Festival met Lines Ballet van Alonzo King en Nederlands Dans Theater I met choreografieën van Lightfoot/León en Alexander Ekman. Info tournee NDT: www.ndt.nl

Alonzo King’s Lines Ballet uit San Francisco was in Holland Dance voor het eerst in Nederland te zien met - paradoxaal genoeg - een programma in het kader van het 25-jarig bestaan van het gezelschap. Spijtig dat hun komst zo lang op zich heeft laten wachten, want Alonzo Kings danstaal laat zich lezen als missing link voor de ontwikkeling van de academische dans.

In twee gescheiden stukken, op barokmuziek en op tablaklanken van Zakir Hussain, is het een komen en gaan van kleine formaties – zelden meer dan drie dansers tegelijk – in een duizelingwekkende explosie van extreem gearticuleerd ballet. Torso’s die uit het lood hangen, ultiem gestrekte ledematen: King laat zijn dansers een continue strijd leveren om hun evenwicht te (her)vinden.

Door deze über-klassieke, maar zeer verwrongen balletfrasen laten de fenomenale dansers, de mens in al zijn kwetsbaarheid zien.

Waar Alonzo King patent heeft op psychologisch classicisme, zijn Paul Lightfoot en Sol León van het Nederlands Dans Theater (NDT) meester van smaakvol danstheatraal bombast. De immer voortkrassende vioolsnaren van Philip Glass, een overdonderend gebruik van licht (hier in de vorm van een verglijdend plafond dat betoverend licht over het podium uitwerpt), de met betekenis bezwangerde beweging: het is allemaal present.

Met ’Same Difference’ laat het choreografenduo zien dat het werk een enorme impuls krijgt door tekst als extra theatrale dimensie in de beeld- en bewegingstaal te integreren. Al te vaak een heikele onderneming in dans, maar tekst blijkt hier een vanzelfsprekende toevoeging die werkelijk bijdraagt aan de toch al niet malse zeggingskracht.

In een zwart-wit, licht surreële universum zijn zeven personages als labyrintisch verdwaalde archetypes op weg naar iets wat het onvermijdelijke einde lijkt. Vanuit de orkestbak positioneert de verzameling dolende zielen zich met schrijdende slowmotion in de onvermijdelijkheid der dingen, de blik wezenloos op de einder gericht.

De soldaat strompelt raaskallend over een loopbruggetje, de poëet krast groteske hersenspinsels: hun ongericht uitgestoten klanken accentueren de desolate eenzaamheid, het onvermogen tot contact. Het wonderschone duet tussen Valentina Scaglia en Georgi Milev vormt een veelzeggend contrast; hier wordt gesproken zonder woorden te gebruiken - een sprank hoop van warmte en menselijkheid.

Alleen de gastronomische bewegingskakofonie op twaalf ’kookeilanden’ van knallende kurken, stuivend meel en geknaag aan wortels is een geslaagd grappig onderdeel van Alexander Ekmans ’LAB 15’ voor NDT I, een bric-a-brac dansstuk waarin de danser en zijn kunst in een slapstickachtige laboratoriumsituatie wordt geplaatst. Het ’onderzoek’ resulteert in een ongeleid projectiel van opduiken en afgaan van achter verschuifbare panelen. Ekman heeft daarmee een nieuw genre uitgevonden: die van de dansklucht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden