De Serie

De slotzin van Sharp Objects wordt vast een klassieker

Beeld x

‘Sharp Objects’ is er al even, maar hier nog niet besproken. Toch maar even een inhaalslag, want hallo, wat is dit een geweldige serie.

Bij de laatste Golden Globes was Amy Adams genomineerd in drie categorieën. Uiteindelijk verzilverde Adams niet één van haar nominaties, maar die voor haar rol van Camille Preaker in de serie ‘Sharp Objects’, waarvan ze tevens producer is, had ze dubbel en dwars verdiend. De HBO-serie bestaat al een tijdje, maar verscheen niet zo lang geleden ook op dvd. En omdat er hier in deze kolommen, waar Netflix-series vaak de boventoon voeren, nog niet over was geschreven, toch maar even een inhaalslag. Want hallo, wat is dit een geweldige serie, met een einde dat je op de bank doet stuiteren. De laatste zin in het script – ‘Don’t tell Mama!’ – zou zo maar eens een klassieker kunnen worden.

Sharp Objects is van de makers van ‘Big Little Lies’. Dat is die geweldige serie over verschillende, rijke vrouwen in Californië, gevangen in hun relaties en hun milieu, die hun catfights uitspelen via hun schoolgaande kinderen. In Sharp Objects gaat het al evenzeer over moeders en kinderen. Het is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2006 van Gillian Flynn, die meeschreef aan het script.

We volgen reporter Camille, die door haar hoofdredacteur naar haar geboorteplaats Wind Gap wordt gestuurd. Een broeierig, niksig plaatsje in Missouri, waar de fans aan het ­plafond constant draaien, en waar de mannen voortdurend met zweetplekken op hun overhemden rondlopen. In dat saaie dorp zijn varkens en het vlees dat ze opleveren de voornaamste bron van inkomsten. In Wind Gap is een meisje vermoord, en een ander verdwenen. De hoofdredacteur gelooft dat er een mooi verhaal in zit, en dat Camille in Wind Gap in het reine kan komen met haar getroubleerde verleden.

En getroubleerd is het. Via korte flitsen, vaak zo irritant kort dat je ogen nauwelijks registreren wat ze zien, krijgen we een kijkje in dat verleden. Camille snijdt zichzelf. Bijna haar hele lichaam zit onder de littekens. Ze drinkt wodka uit plastic ­waterflesjes en als iemand aan haar vraagt wat haar lievelingskleur, -drank en -seizoen zijn, antwoordt ze zonder nadenken: “Zwart, koffie, winter”. Nee, veel te lachen valt er niet met deze Camille, noch met haar vreemde zusje Amma of met haar nog vreemdere moeder Adora. Patricia Clarkson speelt deze moeder met zacht venijn. Zij won er wél een Golden Globe voor.

Stukje bij beetje wordt ontsluierd wat er zich in dat gekke gezin heeft afgespeeld. De kamer van een overleden zusje wordt als schrijn bewaakt door de alles bedisselende Adora. Al snel wordt ook het lijk van het verdwenen meisje gevonden. De plaatselijke politie zit op een dood spoor, terwijl Camille tussen haar dronken buien door meer ontdekt dan haar lief is. Als alles aan het slot duidelijk wordt, zit je zoals gezegd verbijsterd op de bank. Maar zelfs daarna heeft regisseur Jean-Marc Vallée nog een onvoorstelbare troefkaart in zijn mouw. Blijf vooral naar de aftiteling kijken.

‘Sharp Objects’ is te zien op HBO On Demand en op dvd.

De Serie 

Iedere week bespreekt de kunstredactie een serie  die te zien is op tv, Netflix of ergens anders. Vorige besprekingen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden