Watchmen speelt zich af in een alternatieve versie van de Verenigde Staten, waarin ‘white supremacists’ dood en verderf zaaien.

De Serie Watchmen

De serie ‘Watchmen’ is tamelijk briljante cultuurkritiek op de Verenigde Staten

De serie ‘Watchmen’ is een fantastische en rijk gelaagde adaptatie van de comics van Alan Moore en Dave Gibbons.

Superheldenserie ‘Watchmen’ is een tamelijk briljante cultuurkritiek op Amerika en tegelijk – om een superlatief te gebruiken – waanzinnig onderhoudend omdat de serie tot in de slotaflevering blijft verrassen. Het draait niet om superhelden à la Spiderman en Superman. De helden in Watchmen zijn soms nauwelijks van gewone stervelingen te onderscheiden. Het grote verschil tussen hen en de rest van de mensheid is dat ze zich ten doel hebben gesteld het gajes te vernietigen. Wat niet wil zeggen dat er geen superkrachten in het spel zijn.

Dood en verderf

Watchmen speelt zich af in een alternatieve versie van de Verenigde Staten, waarin white supremacists dood en verderf zaaien. De serie begint met een grootscheepse aanval op de stad Tulsa, ergens in het begin van de twintigste eeuw, wanneer ze alle zwarte bewoners vermoorden. Eén jongetje weet te ontsnappen, net nadat hij met z’n ouders in de bioscoop een film over Hooded Justice zag, de enige zwarte superheld die op het grote doek tegen onderdrukking strijdt. Die held zal hem jaren later inspireren om hetzelfde te doen.

In de tijd waarin de serie zich afspeelt, is die jongen al een oude man. Hij heeft een relatie met de echte centrale figuur van Watchmen, Angela Abar, gespeeld door Regina King. Zij strijdt in onze tijd tegen de racisten van de ‘Zevende Cavalerie’, die door de hele samenleving posten bezet hebben om hun plan van witte overheersing door te voeren.

Het is onmogelijk om de rest van de plot in dit korte tijdsbestek samen te vatten, want er gebeurt teveel dat de grenzen van onze realiteit overschrijdt. De serie zit ook tjokvol verwijzingen naar de comics van Alan Moore en Dave Gibbons waar Watchmen op gebaseerd is. Denk aan het geel van een gebroken ei dat verwijst naar de gele smiley op de cover van de eerste Watchmen. Dat niveau. Of je die verwijzingen snapt maakt niet uit voor het plezier dat je aan de serie kunt beleven. Het is gewoon een van de lagen in een rijkelijk gelaagde serie. 

Buitenaardse octopus

Een andere laag heeft te maken met Doctor Manhattan, de enige echte god-achtige figuur in de serie die pas laat zal verschijnen. Of met een gigantische buitenaardse octopus, die plotseling in New York verschijnt. Of met het personage van Jeremy Irons, dat in iets wat lijkt op een Engels landhuis mannen en vrouwen kloont om experimenten mee uit te voeren. En waarom vallen er steeds dieren uit de lucht?

Een van de krachten van de serie is dat al die fantastische overdaad nooit gaat overheersen. De echte thema’s hebben namelijk met heel invoelbare, reële pijn te maken. Een van de beste afleveringen gaat over het overdragen van traumatische ervaringen binnen ­families en het herbeleven van pijn. Het belangrijkste gevoel dat je aan de serie overhoudt, heeft ook niets met superhelden te maken. Dat is het gevoel dat het fundament van de Verenigde Staten verweven is met racistische ideeën over witte overheersing en alle pijn die daar de afgelopen eeuwen het gevolg van is geweest. Dat is het echte tentakelmonster dat in je hoofd achterblijft, lang nadat die buitenaardse octopus is verdwenen.

Het eerste seizoen van ‘Watchmen’ is te zien op HBO en heeft negen ­afleveringen.

In ‘De Serie’ wordt iedere week een serie of podcast besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden