TV-columnMaaike Bos

De rillingen over je rug, terwijl er niets gebeurde op de ic

Het gebeurt in vele beroepen weleens: je maakt iets, en de realiteit haalt je werk volkomen in. Dat overkomt nu veel televisieprogramma’s. Studioshows opgenomen toen we nog mochten knuffelen of ­samen in een publiek zitten, daar mag zo langzamerhand de vis in verpakt. Hé, neem eens afstand, denk je dan.

Natuurlijk gooit de NTR niet graag de investering van ‘Dream School’ (NTR) in vastgelopen jongeren weg. En de lui die spulletjes naar ‘Tussen kunst en kitsch’ (AvroTros) meenamen, kwamen ook niet voor niets. Ruim twee miljoen kijkers konden het ontspannen programma woensdag waarderen.

Maar inmiddels druppelen de programma’s binnen die de nieuwe coronawerkelijkheid als uitgangspunt nemen, en die hebben een streepje voor. Een aangepaste ‘All you need is love’ (RTL). Een ‘Medialogica kort’ (Human) dat dagelijks ‘nep’ van nieuws onderscheidt, en woensdag de overheidsslogan ‘Alleen samen krijgen we corona onder controle’ goedkeurend analyseerde: Nederland kiest niet voor oorlogsretoriek. ‘De kennis van nu’ (NTR) ging woensdag over ’coronajagers’; hoe wetenschappers koortsachtig de verspreiding van het virus in kaart willen brengen en aan een vaccin werken. Interessant.

Jessica Villerius scoorde het best met de toestemming om te mogen filmen op de intensive care in drie ziekenhuizen eind maart. Dat werd de reportage ‘Levenslucht, een week op de ic tijdens corona.’ Geen Italiaanse toestanden, geen ambulances, er gebeurde – nou ja – niets. Wat 1,38 miljoen kijkers zagen, was de stilte voor de storm. De nog lege extra bedden, waaraan de artsen naast hun vijftigurige werkweek nog eens veertig uur hadden besteed.

Het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis Nijmegen had de meeste coronapatienten, zo’n tachtig. Er heersten rust en­ ­orde, mensen werkten met mondkapjes, schorten, brillen en haarkapjes. Het waren eerder de kale details en de twijfels van de artsen die de rillingen over je rug brachten.

Binnenblijven, om die medici te helpen

Dat een vijfde tot een kwart van de coronapatiënten na een paar dagen verpleging naar de ic moet. Dat ze in coma liggend op hun buik beademd worden, en soms gedraaid. Dat ze weken later verward wakker worden, of niet, want meer dan de helft sterft alsnog. Een collega-longarts breekt, omdat hij dagen heeft van acht doden, tegen normaal drie per week op de longafdeling. De ­camera filmt die werkende mensen, en je weet hoe zinloos dat werk soms zal blijken. Het woord ‘keuzes’ boezemt hen de meeste angst in. Dat ze moeten gaan kiezen wie ze opgeven.

De mondkapjes raken straks op. De medicijnen om mensen in coma te houden, de energie van artsen. Straks, als het inferno los barst. Dat is het manco aan deze reportage: er valt nog niets te filmen. Een interview was ook genoeg geweest. De rubriek ‘#Frontberichten’ van Geertjan Lassche geeft zelfs meer verschillende inkijkjes via de vlogs van verpleegkundigen en artsen.

Maar een frontlinie is het, zei internist-intensivist Oscar Groot in het Meander Medisch Centrum Amersfoort. “Dit is echt ernstig. Je ziet geen kapotgeschoten gebouwen, of mensen die uit de Middellandse Zee worden gehaald. Het is een ‘stille’ ramp. Daarom vind ik het belangrijk dat mensen dit zien.”

Binnenblijven dus, om die medici te helpen. Ik ben benieuwd of ‘oorlogsverslaggever’ Villerius er bij de piek bij is.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden