TV-columnMaaike Bos

De puberserie ‘Oogappels’ is rijp voor prijzen

Dan lig je in bed donderdagavond en denk je nog steeds aan die Lieke uit het nieuwe seizoen ‘Oogappels’. Hoe ze na haar eindexamen nu in Parijs over de brug boven de Seine hangt, misschien overwegend om te springen. Haar gezicht (van Susan Radder) is grijs geworden van depressie en ze is nog geen twintig.

Drama wil kijkers altijd wat leren. Dit komt er dus van (zoals bij Lieke):
A) Als je een moeder hebt van wie je niet naar het conservatorium mag ­– ‘te weinig carrièrekansen’ – maar medicijnen moet studeren.
B) Als je moeder een cursus Frans en een peperduur appartement in Parijs voor je regelt, wat je zelf allemaal niet wilt.
C) Als je moeder emotioneel hermetisch gesloten is, niet in staat om je werkelijk te zien en horen, en haar eigen frustraties integraal vertaalt in commentaar op jou.

Seizoen twee van de BNNVara-serie van regisseur Will Koopman ‘over puberstress en ouderleed’ is met een ­imposante dichtheid van start gegaan. Niks even de eerdere kwesties herhalen, er is meteen nieuwe problematiek. In de aflevering ‘prinsen en prinsesjes’ deze week was het wrang smullen van de curling-ouders (die alle hobbels wegpoetsen) en verwende pubers. Toppunt was wel alleenstaande moeder Fabie die ’s nachts een hele boekbespreking tikte voor zoon Mees in zijn eindexamenjaar. Maar laten we eens naar onszelf kijken: strijken we niet ook vaker dan goed is over ons hart? En waar gaat helpen met huiswerk over in meedoen?

Hoe maak je zo’n script, met zulke personages?

Ouders hebben natuurlijk ook een leven, en daarom zijn er ook verhaal­lijnen over liefdesrelaties goed houden, werkrelaties ontwikkelen en over geldproblemen. De interviewtjes met opa’s en oma’s zijn er ook weer. Die mensen geven perspectief: in woorden op het thema van de week, en in gedrag op het familiesysteem.

De generatielast van moeder Merel (een ijzig goede Malou Gorter) is het meest aanwezig. Haar eigen moeder blíjft de veroordelende stem. Al zit de bittere vrouw nu in een urn, ze laat zich nog geregeld zien. De nette Merel, die niet meer lief en aandachtig kan zijn voor kinderen noch vriend Erik (de ontwapenende Ramsey Nasr), is daarnaast in de overgang. Ze twijfelt aan alles maar die kwetsbaarheid beschermt ze met stekels. Dat heeft zij weer zo geleerd: kwetsbaar zijn is gekwetst worden. Dan maar een muur.

Dat alles wordt in ‘Oogappels’ niet benoemd, maar getoond: in ferme blikken, en kift over boodschappen. De enige die juist alles benoemt is het personage Chris, zoon van Erik – en hij mag het. De excentriekeling vormt troost en oplossing ineen, als een deus ex machina, schreef ik vorig jaar al. Hij hoort Liekes ongelukkigheid door haar stilte heen, en doet wat die volwassenen wel­eens mogen leren: respect, liefde en ruimte geven, echt kijken wie de ander is. “Er zit altijd een fascinerend verschil in hoe we de dingen zelf zien, en hoe anderen ze beleven”, wijst hij de drammerige Merel terecht. “Iedereen ziet de wereld anders, Merel. Dat maakt het ­leven zo interessant.”

Hoe maak je zo’n script, met zulke personages? Hoe zorg je dat niets overbodigs wordt gezegd, en er des te meer wordt gecommuniceerd? Scenarioschrijvers Roos Ouwehand en Lex Passchier overtreffen zichzelf. ‘Oogappels’ mag dit jaar van mij in de prijzen vallen.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden