Dansrecensie Queen Blood

De powervrouwen van Queen Blood zijn van grote klasse, maar maken geen sterk statement

voor vrijdag 23/8 peter van der lint Beeld Willow Evann

Dans
Summer Dance Forever / Ousmane Sy
Queen Blood
★★★☆☆ 

Gechargeerd gezegd: hiphop en de meeste urban dansstijlen worden gedomineerd door mannen. Voor de buitenstaander (en waarschijnlijk: de slechte verstaander) gaat het wel erg vaak over bitches, ­battles en ‘braggadocio’, ofwel ­opscheppen over wat je allemaal bezit aan goud en dure spullen.

Natuurlijk gaat urban over veel meer, maar het mannelijke imago lijkt hardnekkig. Daarom is het goed dat het internationale urban festival Summer Dance Forever in Amsterdam opent met een voorstelling met en over powervrouwen.

Urban is een containerterm voor ritmische dans- en muziekstijlen die niet in theaters, maar op ‘straat’ zijn ontwikkeld. De Franse productie ‘Queen Blood’ toont een flink stuk van die verscheidenheid, met een focus op house die is gestoeld op Afrikaanse en Caraïbische percussie en dansstijlen – momenteel hip & happening in de urban scene. Maar er zijn ook ‘reguliere’ vormen van hiphopdans in de mix opgenomen, gebaseerd op snelheid, spierkracht en de ‘taal van de straat’.

Als trotse amazones dagen de ­zeven danseressen elkaar uit, hun schouders schokkend op de beat, dan weer vormen ze een mechanisch opererend collectief, de vuisten pompend in de lucht.

De structuur van de hiphopbattle, waarin het individu zijn kunnen toont aan de groep, is als constante in de choreografie doorgetrokken. Een voor een maken de danseressen zich los, soms op meerdere fronten tegelijk. Zo geeft de choreograaf Ousmane Sy smoel aan de afzonderlijke danseressen en ­dimensie aan de choreografie. In de solo’s sijpelt eigenheid door, een zweem van verlangen naar vrijheid en individualiteit.

Stoer en krachtig zijn de sleutelwoorden, verpakt in ultradynamische dans. Maar om er het label ‘mannelijk’ aan te willen ophangen? Toch lijkt het erop dat Ousmane Sy op die clichématige tegenstelling ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ wil aansturen. Op Nina Simones ‘Four Women’ (‘My skin is black, my back is strong’: een lied over de vrijmaking van de zwarte vrouw) exploreren de danseressen hun vrouwelijkheid, frontaal gericht tot het publiek. Ze betasten het eigen voorhoofd, wangen, schouders, alsof ze zichzelf na een extreme make-over voor de eerste keer in de spiegel aanschouwen. Het is ­onduidelijk of ze zich van het­ ­stereotype beeld van de vrouw ­willen ontdoen of dat juist omarmen.

Na deze ‘loutering’ zijn er momenten van verstilling als aanloop voor complete zelfexpressie, zonder ­opgelegde groepsdynamiek. Dan zie je inderdaad: dit zijn urban danseressen van grote klasse. Maar als emancipatoir statement is ‘Queen Blood’ minder sterk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden