theaterrecensie

De podiumpersoonlijkheid van Freek de Jonge moet de inhoudelijke zwaktes compenseren

Freek de Jonge: vermakelijk en nog altijd geëngageerd. Beeld bibi veth

De suppoost
Freek de Jonge
★★★☆☆

Sommige artiesten lijken onvermoeibaar. Freek de Jonge is er zo eentje. Dit jaar wordt hij 75 en hij staat inmiddels al ruim vijftig jaar op het podium­­. En nog altijd met evenveel overgave en energie als aan het begin van zijn carrière­­.

‘De suppoost’ heet De Jonges nieuwste voorstelling. Die titel hint opzichtig naar de tentoonstelling die hij afgelopen najaar samen met zijn vrouw Hella cureerde in het Groninger Museum. Het podium­­ is ook ingericht als museumzaal, maar dient vooral als decor voor typische Freek de Jonge-bespiegelingen over de grens tussen normaal en gek, de dood en, bovenal, de waarde van kunst in ons leven.

Met veel geestdrift betoogt De Jonge hoe Marcel Duchamp in 1917 met zijn urinoir de kunstwereld op zijn kop zette. Sindsdien is iedereen een kunstenaar en alles een kunstwerk en volgens De Jonge is dat een goede zaak. Hij vertelt daarmee weliswaar niets nieuws, en het blijft ook ietwat vaag waarom dit dan zo’n goede zaak is, maar zijn enthousiasme werkt niettemin aanstekelijk.

Op andere momenten gebruikt De Jonge zijn tomeloze energie juist om zich kwaad te maken, bijvoorbeeld over de schandalige omgang van politiek Den Haag met het Groningse aardbevingsdossier, of over het feit dat kinderen tegenwoordig voortdurend getest worden, waardoor ze nooit leren zichzelf en elkaar echt te vertrouwen. Dan blijkt dat hij ook als geëngageerd cabaretier nog altijd scherp uit de hoek kan komen.

Cabaretstokpaardje 

Naast rake maatschappijkritiek bevat ‘De suppoost’ helaas­­ ook regelmatig zwakkere momenten. Zo is er een slecht uit de verf komende rap over de generatiekloof die De Jonge voelt tussen hemzelf en een schoolklas die zijn tentoonstelling bezoekt. Verder doet hij een vrij matige parodie van Theresa May en berijdt hij nog maar weer eens het klassieke cabaretstokpaardje van het belachelijk maken van domme boeren uit de provincie, in een wat langdradige conference over de Zwarte Cross.

Het stoort op den duur ook dat de voorstelling, ondanks een aantal terugkerende elementen, niet echt een coherente gedachte weet uit te werken. Er passeren als vanouds weer vele symbolisch geladen verhalen en personages de revue, maar wat we er precies mee moeten is niet duidelijk. De losse eindjes overheersen.

De Jonge moet het daardoor in ‘De suppoost’ uiteindelijk vooral hebben van zijn overtuigende podiumpersoonlijkheid. Die compenseert gelukkig ruimschoots de inhoudelijke zwaktes van dit programma. Niemand kan zo geniaal­­ stuntelen als hij.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden