Tv-columnMaaike Bos

De pijn van gebroken dromen in ‘Road to Fame’ redt de tv-armoede

Wu Heng moest blijven pianospelen.

Je wordt er wee van: al die herkauwprogramma’s of kwisjes. De tv-armoede lijkt deze coronazomer erger dan ooit. Geef je daar een avond met wat vrienden in de ondergaande zon voor op?

Nu had de NOS van het geannuleerde Sail 2020 dinsdag toch een aardige reportage gemaakt met beelden van vorige edities en met Simone Weimans die op tallship Oosterschelde de traditionele Sailroute mee voer van IJmuiden naar Amsterdam.

Het was een goed moment om alarm te slaan voor de door corona stilgevallen chartervaart. Zonder gasten aan boord en dus inkomsten, kunnen de schepen straks niet meer aan de vereisten voldoen en dreigen totaal uit de vaart te verdwijnen, vertelde Oosterschelde-directeur Gerben Nab. Ai.

De beelden van een overvol IJ uit 1995 of 2015 riepen ook een vage steek op. Een verlangen naar actie, gezelschap, de teugels laten vieren. Ook al zijn mondkapjes niet verplicht, over al onze ervaringen ligt toch een drielaags filterende sluier deze maanden.

Cactusdrankje

Verder op zoek naar iets actueels of enerverends, besloot ik ‘Lauren!’ te kijken met Lauren Versters reportage van een ayahuasca-trip op Ibiza. Van dat cactusdrankje duik je hallucinerend emoties in die diep in je bewustzijn waren weggestopt. Lijkt me nog wel wat, dus de (particuliere) interesse was gewekt. Lauren maakte bovendien met haar AvroTros-programma al veertien seizoenen, 89 afleveringen, in werelden die haar onbekend zijn. Dan doe je toch iets goed, als tv-maker.

Bleek dit net een herhaling te zijn uit 2015 – flauw. Bovendien, met Lauren moet je geen al te waarachtig portret verwachten. Man T. naast me: “Zij is altíjd dat mooie poppetje, in controle, ook als ze heftige dingen ziet.” Het verbaasde dan ook niet dat ze haar vage belofte ‘die reis’ van ayahuasca mee te doen, niet inloste en zelf nuchter bleef in de kotsende en huilende groep. Omdat ze ook niet als een echte documentairemaker investeert in vertrouwen winnen, bleef ze aan de zijlijn en moest haar cameraploeg op de gang.

Dat was anders in de documentaire ‘Road to Fame’ (VPRO). De Chinees-Amerikaanse regisseur Hao Wu volgde een eindexamenklas aan de prestigieuze Centrale Toneelacademie in Beijing bij de voorbereidingen van hun musical ‘Fame’. Hij won in 2018 al filmfestivalprijzen met zijn documentaire ‘People’s Republic of Desire’.

Verlangen naar een vrij, autonoom leven

Bij hem is het verlangen naar een vrij, autonoom leven bij zijn geportretteerden een hoofdmotief. En hij hangt bij die mensen rond tot ze met hem hun diepe verlangens delen.

De jonge Chinezen uit deze film voelen de druk om als enig kind uit de eenkindpolitiek de fanatieke dromen van hun ouders waar te maken. Wu Heng (21) kreeg vroeger meppen met de bamboestok toen hij wilde stoppen met piano spelen. Yaoyao (21) moest van haar moeder vanaf haar vijftiende drie jaar het leger in ‘voor haar veiligheid’, en ‘moet’ nu artiest worden.

Ze dansen en zingen vrolijk, maar hun gezichten verraden een hoop tegen beter weten in. En de pijn van gebroken dromen daarna, als Hao Wu hen drie jaar later spreekt.

Banen zijn er namelijk niet voor deze overigens matige musicalzangers en -acteurs tussen de 300.000 andere werkzoekende vakgenoten.

Het klinkt cru, maar zo’n waarachtig inkijkje in diepe levensfrustratie kan de televisieavond redden.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden