TV-columnRenate van der Bas

De noodgreep die De Avondetappe heeft moeten maken werkt wonderwel

Benieuwd hoeveel kijkers ’s avonds bij ‘De Avondetappe’ weleens wegdromen, over Dione de Graaff, en hoe fijn het leven zou zijn met zo’n positieve, zelfverzekerde vrouw in de zijspan. Of aan het stuur. Haar echte lach en oprechte interesse ­maken van elke aflevering in ieder geval een feestje.

En nee, ik onderschat niet welk aandeel de warme interactie met mede-presentator Herman van der Zandt – die eenzaam door Frankrijk zwerft, terwijl De Graaff op ­Nederlandse locaties zit – in deze feestvreugde heeft.

Bas&Bos moet uiteraard een keurige ­rubriek blijven, zonder geroddel of al te veel suggestie, maar tijdens de aflevering vanuit het Spoorwegmuseum zaterdag bracht Dione zelf een spannende gedachtetrein op gang. Ze zei het hardop: “Herman van der Zandt, mijn favoriete collega”. Gevolgd door een grinnikje, van ‘oeps, wat zeg ik nu weer’. Maar even later herhaalde ze het tegen hem zelf. “Nu is het out in the open, Herman, dat je m’n favoriete collega bent.” Van der Zandt leek een beetje van z’n stuk, vond ik. “Ja, da’s lief”, zo reageerde hij, om daarna snel iets te vertellen over het Spoorwegmuseum, hoe vaak hij daar met zijn kinderen is geweest. Alsof hij in lichte paniek even een ander anker zocht dan zijn vaste ‘anchorwoman’.

Maar even later voedde Van der Zandt mijn speculatieve geest zelf, door in het dorpje Pérouges – ‘een van de 236.000 mooiste dorpjes van Frankrijk waar de Tour nog nooit is geweest’ – te wijzen op de kasseitjes op het plein. “Als jij hier zou lopen Dione, op je hoge hakken, dan zou je in ­allerlei gaten je enkels verzwikken”, geïllustreerd met een elegant wiebeltje van zijn sportieve lichaam. Dione zat stralend naar hem te luisteren in Utrecht. En Herman lachte stralend terug.

Heet het eigenlijk nog altijd een straalverbinding, de techniek die zo’n gesprek met Frankrijk mogelijk maakt? Hoe dan ook, zaterdagavond hadden ze er een.

De noodgreep die De Avondetappe moest maken, werkt wonderwel

Ook zondag was De Avondetappe ­smullen. Dione – nooit een dag vrij, moet zo’n programma geen tachograaf? – was ­afgezakt naar het Zuid-Limburgse Berg en Terblijt. Daar staat het kasteeltje dat een aantal ­jaren het huis was van Jean Nelissen, de ­godfather van de Nederlandse wieler­journalistiek. Neefje en wieleranalist Danny ­Nelissen haalde warme jeugdherinneringen op aan zijn oom en aan het prachtige pand, waar vroeger een vervaarlijke herdershond waakte.

Vrij vals vroeg Dione haar favoriete collega: “Wij zitten hier op een kasteel, Herman, uhm, waar ben jij?” Natuurlijk allang ­wetend dat Herman ongewild verzeild was geraakt in een achenebbisj wijk van Grenoble. Met zijn droge en subtiele humor – “Wij kunnen een valse hond eigenlijk heel goed gebruiken hier” – sloeg hij zich er heus wel weer doorheen, maar recht vanuit zijn hart kwam: “Ik zou dolgraag bij jullie zitten”.

Al met al werkt de noodgreep die De Avondetappe dit jaar heeft moeten maken wonderwel: ook vanaf de Nederlandse locaties krijgt deze Tour de France kleur. ­Anders, maar toch Fransig en vertrouwd. Het enige waar ik slecht aan kan wennen, is die houten V-vormige tafel met die scherpe spleet, die zo sinister richting Dione de Graaff wijst. Ik weet niet veel van die oosterse filosofie over harmonie in de leef­omgeving, maar misschien moet daar nog eens een feng-shuideskundige naar kijken.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden