Poëzie

De nieuwe bundel van Dimitri Verhulst is geschreven om te zingen, zo lijkt

Janita Monna schrijft wekelijk over poëzie voor Trouw.Beeld Maartje Geels

Meteen bij het openslaan van de nieuwe bundel van Dimitri Verhulst schiet er een liedje in je hoofd. Dat is niet zo vreemd, want ‘Me and Mrs Jones’ zijn zo’n beetje de eerste woorden die je tegenkomt. De slepende melodie van dat wereldberoemde nummer brengt je in de sfeer van de poëzie.

Geïnspireerd door de regels van Billy Paul schreef de Vlaamse Verhulst een reeks van vijf gedichten over liefde en afscheid. De schoonheid van liefde bezingt hij en het verlangen de onvermijdelijke aftakeling niet te laten bestaan. En dat doet hij zo dat je ingesponnen raakt - aards en weemoedig.

Laten wij al afscheid nemen,
nu het niet moet,
nu het nog vrolijk kan.

Met niet eens per se alleen maar mooie zinnen, maar wel met regels die ergens blijven haken, die je blijft neuriën, net als met goeie liedteksten.

Ondertoon 

De melodie van die openingsreeks blijft als een soort ondertoon de hele bundel aanwezig. Ook in de ontroerende serie ‘De dochters worden wakker’, waarin hij teder toont hoe jonge meisjes vrouw worden: “Zij is bezig het kind in haar / behoedzaam af te pellen,/ traag en laag per laag.” In taal die nu eens licht dan weer vet aangezet is, en rijm met soms een lome erotiek voelbaar: “Later, als zij lenig ligt luit te wezen.”

En dan zijn er de ‘Coördinaten’, een serie van 21 even levendige als rauwe miniatuurtjes. Ze bieden inkijkjes in levens van alledaagse en bijzondere mensen, in bedompte kamers waar ‘langwerpige gezichten’ de sperziebonen naproeven, in de belegerde stolp waar Mariëtte ‘haar angsten vetmest met de gazet’, ze tonen een land waar Eddy Merkcx de ‘gewijde iconografie van het lijden’ verbeeldt. Het zijn kleine scènes, die laten zien dat Verhulst in de eerste plaats prozaschrijver is, die in een paar rake lijnen een karakter kan scheppen.

Opnieuw voor zich gewonnen

Nu was ik een beetje afgehaakt bij het proza van Verhulst. En de bundel poëzie die er lang, lang geleden van hem verscheen - toen zelfs genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs - leek een eendagsvlieg. Maar de auteur van schitterende romans als ‘Problemski hotel’ of ‘De helaasheid der dingen’ heeft mij opnieuw voor zich gewonnen.

Deze nieuwe bundel mag dan ‘Stoppen met roken in 87 gedichten’ heten, gerookt wordt er eigenlijk niet en een zelfhulpboek is het evenmin. Al staan er wel een paar ‘Yoga-oefeningen’ in. Maar zelfs aan veelgehoorde mantra’s als te leven in het nu, weet Verhulst dan weer een nuchtere draai te geven:

Geloof in het leven voor de dood,
dat het er is, dat het kan komen.
Hier is het niet veilig
maar het is een onderkomen,
dit nu van u.

Geschreven om te zingen, zo lijkt, en Wende Snijders deed dat al met Verhulsts ‘vrij me’ dat ook in deze bundel staat. Vanavond staat Verhulst met zijn gedichten, of zal ik zeggen met zijn liedjes, op de Nacht van de Poëzie.

Beeld rv

Dimitri Verhulst
Stoppen met roken in 87 gedichten
Atlas Contact; 96blz.
€ 21,99

Beeld Dimitri Verhulst
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden