Concertrecensie Sjostakovitsj

De muziek van Sjostakovitsj ligt Eva-Maria Westbroek hoorbaar nauw aan het hart

De sopraan Eva-Maria Westbroek in 2013. Westbroek zong woensdag in het Concertgebouw met de bas Mikhail Petrenko in de ‘Veertiende symfonie’ van Sjostakovitsj. Beeld ANP

KLASSIEK
Amsterdam Sinfonietta
Pärt, Britten, Sjostakovitsj
★★★★☆

Zij stelde voor om opnieuw met hem het podium te betreden, na een gedeelde ervaring in een Wagneropera. En zo geschiedde. De sopraan Eva-Maria Westbroek zong met de bas Mikhail Petrenko in de ‘Veertiende symfonie’ van Sjostakovitsj. Ze waren te gast bij Amsterdam Sinfonietta.

De Veertiende, een symfonie voor sopraan, bas, strijkorkest en slagwerk, staat niet dagelijks geprogrammeerd. Sinfonietta ging de uitdaging aan en dook diep in de wrange toontaal van dit werk: de instrumentalisten vertelden een doorleefd muzikaal verhaal en haakten daarmee in op de kenmerkende kwaliteiten van de zangers. Ze waren aan elkaar gewaagd.

Sjostakovitsj’ muziek ligt Westbroek hoorbaar nauw aan het hart. Haar sopraan leent zich niet alleen voor wagneriaanse brille, maar ook voor de verinnerlijkte expressiviteit die deze Sjostakovitsj-symfonie vergt. Daarentegen ging Petrenko droog, bijna onaangedaan te werk. Had deze bas geen gevoel in z’n donder? Niets bleek minder waar. Petrenko volgde een briljante strategie. Hij speelde sober maar effectief met de magie van zijn partij.

De jonge Dmitri Sjostakovitsj bij een repetitie in Leningrad, 1942. Beeld Russian Century

Sjostakovitsj was bevriend met Benjamin Britten, die de westerse première van de Veertiende heeft gedirigeerd. Van Britten zelf had Sinfonietta de ‘Variations on a Theme of Frank Bridge’ op de lessenaar staan. De verlichte houding van Brittens leraar Bridge en diens perfectionisme komen tot uiting in dit heldere werk. Alsof de duvel hen op de hielen zat, streken de musici in het Moto perpetuo. Evenveel drive kenmerkte de Weense wals en de Mars.

Sinfonietta presenteerde zich als leverancier van sferen, ook in Pärts ‘Cantus in memoriam Benjamin Britten’, dat de Est uit bewondering voor zijn Engelse collega componeerde. De kracht van het werk zit in de lengte, die kort is. De strenge objectiviteit ervan, mits goed uitgevoerd, kruipt in die paar minuten onder je huid. Zo ook in het Concertgebouw, waar Pärts ijle klankwereld moeiteloos de achterste rijen bereikte.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden