Tessa Sunniva van Tol als Anastasia Beeld Roy Beusker

Recensie Theater

De musical ‘Anastasia’ is zo overweldigend en overdadig, dat het te veel wordt

Musical
Anastasia
Stage Entertainment
★★★☆☆

De mythe is mooi, een verleidelijk sprookje. Welk kind droomt nou niet dat het eigenlijk een prins of prinses is, per ongeluk elders opgegroeid? En dat je dan gekroond en in gouden kleding herenigd wordt met je adellijke familie. ‘Anastasia’ vertelt zo’n sprookje, gebaseerd op een mythe die inmiddels ontkracht is, maar decennialang werd geloofd.

Prinses Anastasia was een dochter van de Romanovs die het in keizerlijk Rusland voor het zeggen hadden. Ze zou als enige de moordpartij op haar familie tijdens de revolutie begin vorige eeuw overleefd hebben. Talloze zogenaamde Anastasia’s meldden zich daarna.

In de musical die Stage Entertainment voor Broadway produceerde, leiden twee louche figuren, Vlad en Dmitri, een meisje op om zich voor te doen als Anastasia. Net als in ‘My Fair Lady’, waarin ook een simpel meisje geüpgraded wordt. Maar dan begint iedereen, inclusief het aan geheugenverlies lijdende meisje zelf, te twijfelen: is zij het misschien écht? Een fascinerend uitgangspunt.

De groots geproduceerde musical laat qua vormgeving niets achterwege om de droom op het toneel waar te maken. Het ene na het andere overweldigende decor – keizerlijk Sint-Petersburg, romantisch Parijs – verschijnt. Bewegende projecties maken het sprookje compleet, met als hoogtepunt een waanzinnig mooie treinrit met knappe perspectiefwisselingen.

Beeld ANP Kippa

Ook de kostuums laten kinderfantasieën uitkomen. Glitter en glamour aan het hof, lompen en laarzen in het arme, ijskoude Sint-Petersburg, kleurrijk en flamboyant in de Parijse roaring twenties. Het spel (regie: Carline Brouwer) is prima, hoewel soms wat schreeuwerig, en ook de zang is strak, met enorme uithalen en trefzekere noten van onder meer Tessa Sunniva van Tol als Anya/Anastasia.

Subtiele emoties, daar is geen ruimte voor

Toch is Anastasia geen must see. Het vrij voorspelbare verhaal wordt omslachtig verteld, met te veel solo’s die aan het verhaal weinig toevoegen. Het live orkest speelt de composities van Stephen Flaherty voorbeeldig, maar de muziek blijft nauwelijks hangen: die is zó overdadig, zó vol gearrangeerd en met zó veel accenten, stuwing en luide climaxen dat het te veel wordt.

Ruimte voor subtiele emoties is er nauwelijks. Door de verhaalstructuur, waarin we vaak Vlad en Dmitri volgen, leven we te weinig mee met Anastasia’s dilemma’s. Daarbij loopt de spanningopvoerende verhaallijn – Sovjet-kameraad Gleb probeert Anastasia alsnog te vermoorden – slap en ongeloofwaardig af. 

Gelukkig speelt Gerrie van der Klei innemend de keizerin-moeder. En wat heerlijk dat Ellen Evers in de tweede helft voor de nodige lucht en verfrissende humor zorgt.

Lees ook:

Musicals zijn niets om hautain op neer te kijken

Houdt u van Nederlandse musicals? Uit de cijfers zou je denken van wel, de zalen zitten vol. Maar er blijven veel mensen die hun neus ophalen voor de musical, stellen vier theaterwetenschappers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden