Recensie

De magnetiserende mix van ernst en lol van Paul de Leeuw

Paul de Leeuw in 'Vette pech!' Beeld Amy van Leiden

Cabaret
'Vette pech!', Paul de Leeuw DeLaMar Theater Amsterdam
★★★★☆

Geef hem een volle theaterzaal en Paul de Leeuw speelt hem binnen no time plat. Met zijn jongste voorstelling 'Vette pech!' bewijst hij het opnieuw. De mix van jolige sketches, gevoelige liedjes en flitsende improvisaties werkt ronduit magnetiserend.

De liedjes maken de meeste indruk. Het eerste nummer is meteen raak. Het gaat over een seksueel avontuurtje waarbij De Leeuw en zijn echtgenoot er een derde man bij halen. De uitspatting moet het vuur terugbrengen in hun 18-jarige huwelijk, maar het loopt mis. De Leeuw zit er voor spek en bonen bij terwijl zijn man zich met de vreemde uitleeft. De Leeuw zingt verslagen: "De deal was toch: we doen dit trio met z'n tweeën?"

Eenzaamheid, veroudering en de dood, die thema's lopen als een rode draad door de voorstelling. Het geheel is gemarineerd in nostalgie en afgemaakt met de licht verteerbare moraal dat je je lot maar beter kunt accepteren.

Het gaat veel over homoseksualiteit en zwaarlijvigheid, maar ook over de blaaskanker waar de artiest met succes aan is behandeld. En over de opvoeding van zijn twee puberende zonen die straks het huis verlaten.

Echt beklemmend wordt het zelden, want De Leeuw blijft een meester in het ontregelen. Vanuit het niets breekt hij de spanning met een grap of een obsceen gebaar. En als hij Annie de Rooij laat leeglopen over haar MeToo-verleden, wordt het meelijwekkend en hilarisch tegelijk. Haar vunzige vertolking van de klassieker 'Telkens weer' is memorabel.

Vanuit een minimalistisch decor met weinig meer dan een vleugel en een schommelstoel - in de vorm van een hangende frituurmand - vuurt de artiest zijn verhalen in een overdonderend tempo de zaal in. Het orkaanseizoen is duidelijk weer begonnen. Eén tandje minder mag best, al zit de charme voor een deel ook juist in de chaotisch-anarchistische energie waarmee De Leeuw over zichzelf heen buitelt.

Kannonnenvoer

De liedjes, een baken van rust en reflectie, vormen een welkome onderbreking. Neem het nummer 'Mijn zoon', op tekst van Bertolt Brecht. In dit aangrijpende lied, ooit nog gezongen door Adèle Bloemendaal, waarschuwt een moeder haar zoon voor alle vuiligheid in de wereld. Ze is als de dood dat haar jongen als kanonnenvoer de oorlog in moet. De Leeuw laat hier zien tot welke diepte hij in staat is als hij zijn grappen en grollen even staakt. Het smaakt naar meer.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. 

Lees ook:

Cabaretier Van Merwijk en zijn alter ego worstelen met het leven

Jeroen van Merwijk hangt onderuit op een leren leunstoel. Mijmert over het aantal voorstellingen dat hij wel niet gemaakt heeft, en liedjes, boeken en schilderijen. 

Meesterlijk anti-cabaret van Stefano Keizers

Tja, u ziet geen sterren boven deze recensie. Dat is omdat 'Erg Heel', het debuutprogramma van Stefano Keizers, eigenlijk geen voorstelling is. Het staat in de theaterboekjes onder cabaret, maar wat hij maakt is meer performance-kunst met humor op het toneel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden