null Beeld

ColumnKelli van der Waals

De machtsverhoudingen in de lunchtent zijn veranderd: de thuiszitter wint

De horeca was weer open, dus wij gingen naar de eettent waar we weleens pancakes brunchten. Onze vierjarige was al die maanden blijven vragen wanneer we daar weer binnen mochten zitten. Helaas bleek het binnen toch nog dicht, dus het werd afhalen, lockdownstijl. Terwijl we op de stoeltjes buiten zaten te wachten, merkten we jammerlijk hoe deze ooit zo prettige binnenstadse plek was veranderd in een ­take-out-afwerkplek. Deliveroo, Thuis­bezorgd en Uber Eats runden nu de tent; gewone aanloopzielen waren ondergeschikt aan de ondemandbehoeftes van hun digitaal bestellende klanten.

Ontroostbaar

En niet zo’n beetje. Brunch werd late brunch werd lunch werd late lunch, terwijl de zon op onze schouders sloeg, de stoepstenen steeds heter werden en de ene na de andere fietsbezorger door zijn smartphone het tentje in werd geleid en er vlot met een tas vol eten weer uitkwam.

Bij ons gezelschap hoorde ook een net-tweejarige, die haar honger al snel niet meer op een sociaal wenselijke wijze wist te channelen. Om de haverklap liep ze naar binnen, waar ze verloren ‘pancakes! paaancakes!’ stond te huilen. Maar de wachtrijen van de bezorgapps gingen voor, en werden langer. Tegen de tijd dat we bericht kregen dat de pannenkoekjes ‘op de plaat’ lagen, was het meisje ontroostbaar. Onderweg naar huis, toen eindelijk onze tas met eten was verschenen, probeerden we haar te kalmeren met een aan een vork gespieste pancake die nog veel te heet was.

Thuiszitter wint van vaste klant

Op het kruispunt van het nieuwe normaal naar het nieuwere normaal, bleken de machtsverhoudingen verschoven: de thuiszitter, die voor luttele extra euro’s in no ­time zijn bestelling kreeg aangereikt, won. De op restaurants parasiterende bezorgdienst won, de vaste klant zat tweede rang en het eettentje was een gerechtenfabriek geworden met een veel te hoge huur (want stadscentrum).

Maar er gloort verandering aan de horizon. Daar is namelijk het einde te zien van de ‘millennial lifestyle-subsidie’, zoals het relatief goedkope gebruik van dit soort diensten wordt genoemd. De klant van Thuisbezorgd, bijvoorbeeld, betaalt maar anderhalve euro om de bezorger op zijn elektrische fiets naar het hier beschreven tentje te laten gaan, op zijn eten te laten wachten en het naar zijn huis te laten brengen. Ook aan Uber, Airbnb en werkplaatsverhuurder ­Wework betaalt de klant relatief weinig.

Mogelijke miljardenklapper

Dat kan, omdat de bedrijven achter de apps hun prijzen kunstmatig laag houden. Op die manier proberen ze zo snel mogelijk zo veel mogelijk mensen aan zich te binden en de concurrentie vleugellam te maken. Die subsidie moet ergens vandaan komen. Vaak komt het van de de investeerders, die gretig geld gieten in een mogelijke miljardenklapper. Maar nu veel van dit soort bedrijven genoeg kritieke massa hebben vergaard en naar de beurs zijn gegaan, wordt de subsidie afgebouwd. In Amerika zijn ritjes met Uber of Lyft het afgelopen jaar 40 procent duurder geworden, schreef The New York Times vorige week, en huur via Airbnb 35 procent.

In het geval van de Nederlandse bezorgdiensten betalen de restaurants een flink deel van de subsidie. Ze trekken hun portemonnee voor de bezorging én dragen een percentage van de rekening af aan de diensten. Ze verdienen dus veel meer aan bezoekend volk, dan aan een onlinebesteller. Nu maar hopen dat dat snel doordringt, opdat we in het nieuwere normaal weer brunchen als vanouds.

Swipen & klikken - Kelli van der Waals bespreekt opvallende trends en discussies in online media. Eerdere columns vind je hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden