Klein Verslag Wim Boevink

De lyriek van de dikte

Citaat uit ‘De Geschiedenis van het Dikke Meisje’, van Kjell Sundberg. ‘Langzaam en trots draaide ze in de rondte, zodat ze nog een stap dichterbij kwam. Haar hals was rond, wit en zacht, haar schouders gevulder en zacht als geurend tarwebrood. Haar borsten waren zwaar van rijkdom, minutieus blauw dooraderd en zo zacht dat haar huid trilde als zij ademhaalde.’

Er was deze week enig rumoer over nieuwe sportkleding van Nike, gemaakt voor de plussize-vrouw. In het gezaghebbende societyprogramma ‘RTL Boulevard’ uitte een vrouw uit het modevak haar afkeuring over de getoonde paspop in de Nike-winkel in Londen en oogstte daarmee een stortvloed aan kritiek. Het woord fatshaming viel, een praktijk waarmee wordt uitgedrukt dat dik zijn iets verachtelijks is.

‘Er zijn nu heel veel dikke vrouwen die niet naar de sportschool durven,’ zei een van de critici bij Pauw. ‘Ze krijgen een trap na.’ Of: ‘Waarom mag een dikke vrouw er niet leuk uitzien?’ Hun Twitters en Instagrams waren ontploft van verontwaardiging.

Lofzang

Ik kan in deze discussie geen argumenten aanvoeren, maar het komt me voor dat het gevoel voor schoonheid in het geding is. Anders gezegd: is het niet mogelijk om dikte mooi te vinden? Waar is de lofzang op de dikke vrouw?

Zo kwam ik op de literatuur en ‘De Geschiedenis van het Dikke Meisje’ van Kjell Sundberg dat ik jaren geleden las en dat indruk op me maakte. Het komt uit een literaire bundel met Zweedse erotische verhalen die verscheen onder de titel ‘Het grote land Coïtha’ in de vertaling van J. Bernlef.

Laat ik Sundberg verder citeren: ‘En dan die buik! Bij haar navel, ingebed in haar warme grot, ging de lijn omhoog, als een bergplateau vervuld van innerlijke overvloed om daarna breed en vrijgevig in terrassen naar de schoot uit te lopen, een voorjaarsregen van vlees over bossen van vruchtbaarheid. En de huid was niet glad, zij werd bij bepaalde heuvels beschaduwd door fijne voren in het vet, kleine accenten die het levende wit nog levender maakten. Waar zij bij de schoot samenkwamen, kon men zien hoe zachtheid en veerkracht elkaar met moeite in evenwicht hielden; daar verhieven zich dijken, een bewegende deining van levend vlees op het lichte regenwoud.’

Ziet u wat hier gebeurt? Het lichaam van het dikke meisje is hier een landschap van een adembenemende schoonheid.

‘En haar dijen! Die waren natuurlijk geweldig, zwaar waar zij vanuit de machtige bollen van de heupen afdaalden, onwrikbare pilaren waarop al deze schoonheid rustte, maar tegelijkertijd zo eindeloos zacht, vooral aan de binnenkant, dat de huid zich in kleine trillingen bewoog.

En toen ze zich omdraaide - haar achterwerk! Kleinzielig om haar schoonheid met een centimeter te meten, dit vibrerende continent van warmte en kracht, gestreeld door de fijne voren van het vlees en zo gevoelig dat het leek mee te geven onder de druk der schaduwen.’

Kijk, dat is lyriek.

Niet meten met centimeters en sizes, maar weidse panorama’s zien.

Dikte mag soms ongezond zijn en lastig, en goed dat er passende sportkleding is. Maar beschaam het dik zijn niet. Treedt het tegemoet met liefde en open je voor zijn schoonheid.

Klein Verslag 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden