Review

De liefde tussen mens en hond

,,Tikker droomde. Zijn oogleden gingen op en neer, hij maakte snelle smakgeluidjes met zijn lippen. Wat voor heerlijks zag hij? Een moment was van zijn ogen alleen het wit te zien.'' Dit is een korte passage uit de roman die Jan Siebelink heeft gewijd aan zijn hazewindhond Tikker, die hij veertien jaar heeft meegemaakt, een heel leven dus. Tikker is zeer op hem, nu ja, het hoofdpersonage uit zijn roman, gesteld. Hij kijkt zelfs niet op of om naar vrouwtjeshazewinden, en hij is bij uitstek het maatje van Siebelink met wie hij kan praten zonder er echt mee te praten. Zij zijn van dezelfde stof gemaakt, zo lijkt het. Intussen vermengt Siebelink, de altijd opstandige, ook heel wat woede in het verhaal over reorganisatieplannnen van de gemeente. Dit alles wordt mooi gezwaluwstaart met het Tikker-verhaal.

T. van Deel

Er bestaan niet veel serieuze Nederlandse romans die een dier als onderwerp hebben. Deze is er een. Voor een deel gaat hij over het getut met een hond, zoals met een baby of kind, en aan de andere kant verwoordt het boek de verdieping in het dier als was de hond in zekere zin een mens, en toch weer niet. Al deze overwegingen zijn opgenomen in een verhaal dat uiteindelijk het verhaal van Tikkers leven en dood is, met inbegrip van Siebelinks baasjesgevoelens. Zonder larmoyant te worden leeft Siebelink met Tikkers weg mee. Ook als het dramatisch wordt, versaagt Siebelink niet en ziet hij de dood heldhaftig in de ogen. De tranen komen van Tikker, en van zijn baas. Een liefdevol boekje.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden