Review

De liederentafel reikt van carnaval tot opera

UTRECHT - ,,Naar die programma's met romantische muziek ga ik niet, hoor! Ik vind Beethoven al te modern.'' Alleen tijdens het Utrechtse Festival Oude Muziek kun je zulke heerlijke uitspraken van concertbezoekers optekenen. De echte liefhebber kwam woensdag aan zijn trekken met authentiek Venetiaans carnaval volgens Le Poème Harmonique.

Le Poème Harmonique van luitist/gitarist Vincent Dumestre was de ontdekking van het vorige Festival Oude Muziek. In een van de kleine nachtelijke concerten bracht het ensemble toen een bijzondere uitvoering van liturgische muziek uit het oude Italië. Gepromoveerd naar een hoofdconcert in de grote zaal van Vredenburg, belichtte Dumestre woensdag de wereldlijke muziek uit dat land in een programma rond de Venetiaanse componist bijgenaamd 'Il Fasolo' (de boon).

Zo flauw als dit pseudoniem voor het toondichtersduo Francesco Manelli en Giovanni Battista Fasolo, zo zouteloos was ook de muziek: een liederentafel die reikte van carnaval tot opera. Simpele deuntjes op schema's van twee akkoorden, met lollige teksten die als vanouds over ongelukkige liefdes, seks en wijn handelden.

Bij Le Poème Harmonique kwam het carnaval niet erg van de grond. De scènische handelingen die Benjamin Lazar bedacht had, zagen er wat harkerig uit. Zwarte kostuums, barbiepop-gestiek en uitbeelding van elk gezongen woord: van dat werk. Bovendien was Vredenburg helemaal verduisterd op een batterij kaarsen op het podium na, voor de authentieke Venetiaanse sfeer. Het publiek vond het allemaal prachtig.

Nou werd er ook wel mooi en helder gezongen (wat dat betreft had sopraan Claire Lefilliâtre niets aan kracht ingeboet), maar veel te braafjes.

Bovendien had het ensemble beter een Italiaanse coach aan kunnen stellen: de uitspraak was benedenmaats en leek gespeend van elk tekstbegrip. Hoogtepunt van het concert was het 'Son ruinato, appassionato' dat Lefilliâtre aangrijpend vertolkte, al hoort de tekst gezien de verbuiging door een man gezongen te worden. Dieptepunt was slagwerker Joël Grare, die tenenkrommend zat te friemelen met castagnetten en schellentrom en die verder geen enkele tel fatsoenlijk wist te raken.

Anders dan Dumestre verdiept dirigent Hervé Niquet zich met zijn Concert Spirituel al jaren in de kleine

nîche van de Franse barokmuziek. Het resultaat klonk zondag weer even consciëntieus als krachtig.

Niquets masculiene dirigeerstijl mag dan misschien ogen als een eigenaardig soort karate, de prachtige begrafenismuziek van Marc-Antoine Charpentier (een magnifiek driestemmig 'Litanies de la Vierge') en onbekendere grootheden als Pierre Bouteiller en Leonardo Leo kreeg er wel de karakteristieke kernachtige klank door.

Bij Niquet geen scènische poespas maar wel een indringende, sonore uitvoering van werken die het beperkende predikaat 'oude muziek' ontstijgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden