Theaterrecensie

De kindervoorstelling ‘Woestzoeker’ laat voor het publiek weinig te raden over

Sophie Warnant en Dries Notelteirs spelen hun personages vol overgave. Beeld Kurt Van der Elst

Theater Artemis in samenwerking met Theater Antigone
Woestzoeker
★★☆☆☆

“Het ski-kamp is toch voor iederéén?!” roepen twee op straat spelende kinderen verontwaardigd. Maar zo is het niet. Als je ouders thuis de eindjes niet meer aan elkaar geknoopt krijgen, mag je niet mee met een dure schoolreis. De jongen en het meisje in de voorstelling ‘Woestzoeker’ zijn de enige twee leden van de ‘je-zit-in-de-shit-club’. Samen binden ze de strijd aan met een lastige vijand: ­armoede.

In 2014 maakte het duo Raven Ruëll en Jan Sobrie de succesvoorstelling ‘Bekdichtzitstil’ over extreem drukke kinderen. Hiervoor kregen zij de Nederlands-Duitse toneelschrijfprijs én een nominatie voor de jeugdtheaterprijs de Gouden Krekel.

Ook ‘Woestzoeker’ is een voorstelling over kinderen die anders zijn. Maar de originaliteit en verbeeldingskracht die ‘Bekdichtzit­stil’ vleugels gaf, ontbreekt hierin. De nieuwe voorstelling van het duo laat overtuigend zien hoe moeilijk het leven is voor gezinnen met geldgebrek. Maar voor het publiek blijft er weinig te raden over en dat maakt ‘Woestzoeker’ een beetje plat.

Het decor, een hangende stellage van plastic vuilnisbakken, waarachter een drummer live percussiemuziek speelt, suggereert een lawaaierige hangplek bij een flatgebouw. Het stevige meisje in haar versleten trainingspak en de jongen met zijn wat verkrampte motoriek trappen daar om beurten ­tegen een oude voetbal. Ze vertrouwen elkaar al snel hun geheimen toe. De moeder van het meisje is overleden en als ze met haar vader naar de kroeg gaat, moet zij erop letten dat ze op het nippertje de laatste trein naar huis halen. Als de jongen de huisdeur opent, struikelt hij over de stapel brieven met aanmaningen. Ze moeten kleiner gaan wonen. “Kleiner!” zegt hij en hij fantaseert dat de hele familie dan ook gaat krimpen. “Mijn pa zat op de rand van een bloempot en mijn ma was verdwaald in het tapijt.”

Statisch

Dit soort korte fantasie-uitstapjes geven de voorstelling lucht. Als geheel is het een vrij statische enscenering met veel tekst en de acteurs zijn soms moeilijk verstaanbaar. De lange monologen, waarin de kinderen schrijnende taferelen uit hun dagelijks leven naar voren brengen, vallen daardoor niet altijd goed op hun plek. 

Sophie Warnant en Dries Notelteirs spelen vol overgave en kruipen in de loop van de voorstelling steeds geloofwaardig in de huid van hun personages. Maar van begin tot eind is overduidelijk dat de kinderen zich in een uitzichtloze situatie bevinden. Het spel mist gelaagdheid en de enscenering vraagt om meer variatie. De treurnis komt wél binnen. Zelfs als de twee aan het slot even plaats mogen nemen aan een chic gedekte tafel, geloven we als publiek niet dat het ooit nog goedkomt.

Theaterrecensies 

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden