CD-recensies

De jazz & poptips van deze week

(JAZZ)
Tuur Florizoone
Night Shift

De Belgische accordeonist Tuur Florizoone levert met Night Shift een uiterst sfeervolle soloplaat af. Een die zowel de veelzijdigheid van zijn talent als van zijn instrument, de chromatische accordeon, naar voren brengt. Maar Night Shift is bovenal een soloplaat die aan de kern van het alleen-zijn raakt, die de melancholie daarvan treft, maar ook de buigzaamheid. Hoe weemoedig ook, zoveel verbeeldingskracht en creativiteit geeft troost.

(JAZZ)
Ig Henneman
Solo Songs for Instruments

Er zit een constante tweespraak in het werk van Ig Henneman die haar muziek ongemeen spannend maakt. Aan de ene kant de wil om de uiterste consequentie van een muzikale gedachte te vinden. Anderzijds het vermogen om de kansen en de beperkingen van het moment te aanvaarden. Dat tezamen maakt dat je op deze vijf solostukken voor respectievelijk cello, viool, basklarinet, altviool en fagot niet uitgeluisterd raakt.

(JAZZ)
Chris Potter
There is a tide

In zes weken tijd maakte de Amerikaanse rietblazer Chris Potter There is a Tide helemaal in zijn eentje. Juist omdat hij niet op alle door hem hier bespeelde instrumenten virtuoos is, heeft de plaat een pakkende eenvoud die op eerder werk van Potter soms ontbrak. Potters solo’s op saxofoon en basklarinet zijn fantasievol en krachtig als altijd, maar ze winnen aan diepte doordat Potter nu helemaal alleen zijn eigen blazerssectie is en precies wat hij horen wil, speelt.

(JAZZ)
Sanne Rambags
Sonna

Eindelijk is het soloalbum van zangeres Sanne Rambags niet meer alleen als download maar nu ook op vinyl verkrijgbaar. Indrukwekkend is de manier waarop Rambags’ durf gelijk opgaat met de fenomenale reikwijdte van haar stem. De songs op Sonna zijn vaak prachtig, maar Rambags schroomt niet om nu en dan ook het onbehaaglijke te verkennen en zodoende een heel bijzondere sfeer te scheppen.

(JAZZ)
Casper Clausen

Better Way

Wanneer een muzikant zijn band tijdelijk aan de kant schuift om een soloalbum op te nemen, zegt dat vaak meer over de sleur binnen die band dan over de artistieke aspiraties van de muzikant. Bij Efterklang-zanger Casper Clausen lig dat anders. Hij breekt uit het keurslijf; je voelt de bevrijding. De repeterende ritmes en sprookjesachtige klanken worden tot haast belachelijke proporties uitvergroot en maken daardoor des te meer indruk.

(POP)
Henrik Appel
Humanity

Henrik Appel levert, overigens niet als eerste, het bewijs dat je geen virtuoos hoeft te zijn om te kunnen overtuigen. Zolang je gelooft in wat je doet, komt de rest van zelf. Zijn gitaarspel is vrij elementair, hij heeft een stem als een slijptol en zijn trompet klinkt alsof hij jaren op de bodem van het Mälarmeer heeft gelegen. Juist daarom overheerst de sympathie voor deze vetharige Zweed, die - zo zingt hij zelf - ook maar gewoon zijn leven probeert te leven.

(POP)
Viagra Boys
Welfare Jazz

Is het zingen of braken wat zanger Sebastian Murphy doet, wanneer hij in ‘Ain’t nice’ met veel zelfkennis zijn rol in een mislukte relatie bezingt? Erg smakelijk klinkt het in ieder geval niet. Gelukkig is hij van vele markten thuis. De rock-’n’-roll, blues en punk kenden we al van de boys. Op ‘Walfare Jazz’ pakken ze uit met electropop en country, inclusief Dolly Parton-snik.

(POP)
Hef
Rook

In zekere zin is Hef de Karl Ove Knausgård van de Nederlandse hiphop: minutieus legt hij zijn leven vast, ook wanneer er even niet zoveel gebeurt. Op ‘Rook’ zijn we er meermaals getuige van dat Hef zich ontlast. Dat brengt hem tot het inzicht dat het niet uitmaakt of je pizza of sushi eet, het resultaat is hetzelfde. Het knappe is dat Hefs wisselende gemoedstoestanden tussen de regels door altijd voelbaar zijn.

(POP)
Barry Gibb
Greenfields: The Gibb Brothers Songbook, Vol 1 (Capitol Records/Universal Music)
★★★

Het was een lang gekoesterde wens van Barry Gibb om een countryalbum uit te brengen. Die wens heeft de 74-jarige zanger in vervulling doen gaan met Greenfields: The Gibb Brothers Songbook, Vol 1. 

De plaat bevat geen typische countrysongs maar wel twaalf bekende en minder bekende Bee Gees-nummers, die door producer Dave Cobb met een countrysausje zijn overgoten. Bovendien werd de enige nog levende Bee Gee in de studio in Nashville bijgestaan door countrysterren als Dolly Parton, Gillian Welch en Keith Urban. Maar ook popzangeressen als Sheryl Crow en Olivia Newton-John maakten hun opwachting.

Tot de meest geslaagde transformaties behoort het nummer Too Much Heaven, dat door de fluwelige vocalen van Alison Krauss uitnodigt tot heerlijk wegdromen. Fraai is ook de nieuwe versie van To Love Somebody’ waarop zanger Jay Buchanan van de rockband Rival Sons het nummer een lekker rauw randje meegeeft.

Toch bevat de plaat ook songs die zich minder blijken te lenen voor een countryversie. Zo detoneert het poppy en up tempo Jive Talkin behoorlijk temidden van de smaakvolle en ingetogen countryklanken. Daardoor is ‘Greenfields: The Gibb Brothers Songbook, Vol 1' best een leuk album geworden, maar ook een plaat die meer geschikt lijkt voor Bee Gees-fans dan voor countrypuristen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden