.

De Serie

De hoogmoed van Game of Thrones zit het slot van de serie in de weg

. Beeld HBO

Het spel is uit: met een aflevering waarin een computergeanimeerde draak voor de meest emotionele scène tekende, Tyrion Lannister geen druppel wijn dronk en een wel heel onverwachte kandidaat uiteindelijk op de troon eindigt is Game of Thrones, na acht seizoenen en 73 afleveringen definitief tot besluit gekomen. 

Voor u verder gaat, beste lezer, !!!een spoilerwaarschuwing!!!, voor wie nog niet de allerlaatste aflevering van Game of Thrones heeft gezien. Een fatsoenlijke beschouwing van dit slotseizoen is onmogelijk zonder het één en ander te verklappen. 

Dit laatste seizoen was bovenal een heel erg gek seizoen. Dat had niet beter geïllustreerd kunnen worden door Bran Stark, die uiteindelijk uit de bus kwam rollen als winnaar van dit spel der tronen. Zomaar. Omdat Tyrion - de dwerg, al acht seizoenen behept met de beste teksten - nu eenmaal zégt dat dat een goed idee is. De verzamelde notabelen van Westeros gaan plompverloren akkoord zonder er ook maar iets langer dan een paar seconden over na te denken. 

Koning Bran de Gebrokene, Eerste van zijn naam etc. etc. Jup: winnaar van het spel zonder überhaupt mee te hebben gespeeld. Ergens wel mooi, heus waar - maar toch ook een beetje gek.

Zijn daar nu al die veldslagen voor gevochten;  zombielegers verslagen, ijsmuren neergehaald, draken gedood, schepen verbrand, slaven bevrijd, kinderen verbrand, profetieën uitgesproken, zwangere vrouwen gekeeld, troonpretendenten vergiftigd, vaders verraden, baby's geofferd? Zijn daar die duizenden kilometers voor afgelegd, door dat godvergeten Westeros - voorbij De Muur en terug?

En zo gebeurden er meer bovenal gekke dingen in de afsluitende afleveringen, die bij miljoenen Game of Thrones-fans voor een vreemde nasmaak zullen zorgen.

De nuance sneuvelde onder spektakelzucht

Nu is het niet zo dat alle plotwendingen dit seizoen per se belachelijk waren - ze voelen alleen wel zo aan. Dat komt enkel en alleen doordat showrunners David Bennioff en D. B. Weiss niet wat meer afleveringen de tijd hebben genomen om alle motivaties van betrokken personages, alle verhaallijnen en alle karakterontwikkelingen nog even goed te laten rijpen. Je moet de kijker mee krijgen: maar daar was opeens geen tijd meer voor. De gebruikelijke tien afleveringen werden de laatste twee seizoenen plots zeven en zes. Maar waarom? 

Want juist de kracht van Game of Thrones: die zorgvuldig opgezette, machiavellistische intriges, de langzaam verschuivende allianties, de voortdurend gespannen voet tussen pragmatisme en idealisme. 

Nu gebeurde er altijd al bizar veel in Westeros, maar tot zo’n een à twee seizoenen geleden was het nooit zo dat er te veel gebeurde. Die onbalans sloop er in, niet lang nadat de serie de boeken inhaalde en het einde naderde. Zeker: schrijver George R. R. Martin had Benioff en Weiss de grote lijnen verklapt, maar nu moesten ze die zelf invullen. Het zorgvuldig in elkaar getimmerde raamwerk van Martin - al zo’n vijfduizend pagina’s dik - sneuvelde uiteindelijk onder de spektakelzucht van de makers, waarmee alle nuance en grijstinten uit de serie wegsijpelden.

Die andere grote kracht van Game of Thrones was de karakterontwikkeling: al die langzaam doorsudderende verhaallijnen van de verschillende personages, waarin goed en kwaad in elkaar overliepen - we noemen een Sansa, een Arya, een Jaime. Zij werden niet simpelweg door schade en schande wijzer, maar door alle ervaringen waaraan ze werden blootgesteld kantelde langzaam  hun perspectief - en daarmee dat van de kijker. 

. Beeld HBO

Waarom, waarom? 


Niet in dit laatste seizoen. Dit was hakken met de botte bijl. Visueel pakte dat fenomenaal uit: de vernietiging van King’s Landing (plus Cleganebowl!) en de claustrofobische zombie-eindstrijd bij Winterfell waren cinematografische hoogstandjes. Maar verhaaltechnisch was de haastige spoed catastrofaal.

Dat begon al met die dolk van Arya. Want u dacht dat de strijd tegen het dodenleger de spil was waar deze hele fantasycyclus vanaf het begin om draaide? Nee hoor, die werd halverwege het slotseizoen al beslist met één simpele dolkstoot, die werkelijk niemand zag aankomen.

Of neem die arme draken. De ene aflevering wordt er eentje vanuit een schip met het grootste gemak uit de lucht geschoten, de volgende legt zijn drakenbroertje onbekommerd een hele stad in de as, die nota bene was uitgerust met een heel arsenaal aan draakafweergeschut.

Sowieso: waarom was er zo veel verschil in vertelstijl en tempo tussen de prachtig kalme, met naderende dreiging doorspekte tweede aflevering (‘A Knight of the Seven Kingdoms’) en de rommelige, overhaaste vierde aflevering (‘The Last of the Starks’)?

Uiteindelijk brandde samen met King’s Landing alle logica uit de serie. Want soit: er school altijd al iets tirannieks in Daenerys Targaryan. Meermaals is de afgelopen seizoenen gehint op haar maniakale schaduwkant. En er is inderdaad geen betere plek op tv waar slechteriken helden kunnen worden dan in Game of Thrones.

Maar Dany’s plompverloren beslissing om uit pure woede maar heel King’s Landing plat te branden - met onschuldige burgers erin - voelde nogal, uh, gek. De koene slavenbevrijdster was opeens verworden tot platinablonde fascistencommandant, zoals ze haar troepen stond toe te spreken op de smeulende ruïnes van King’s Landing.

Drogon legt hoofdstad King's Landing in de as. Beeld HBO

En tot slot - Koning Bran de Gebrokene, Eerste van zijn Naam.

Beslist geen verkeerde keuze keuze per se, al was het alleen maar om het feit dat Bran nooit uit was op macht. Verstandige jongen, in ieder geval behept met genoeg kennis van zaken. Aan Bran de taak om King’s Landing op te bouwen en het volk te troosten. Het doet blijkbaar niet ter zake dat niemand in Westeros weet wie Bran eigenlijk is, aangezien hij het grootste gedeelte van de serie bezig was met het afwerken van de meest oninteressante verhaallijn, ver ten noorden van De Muur. 

Maar toch. Dat hij eindigt als koning voelt toch een beetje als Jan Smit die de credits van het Eurovisie Songfestival komt claimen. 

Gelukkig heeft Drogon het allemaal goed begrepen. De draak, die, na de dood van zijn moeder, met een paar woedende snikken van zijn vurige adem de IJzeren Troon wegsmelt. Een symboliek zo subtiel als drie allesvernietigende draken. Het is niet per se macht, maar bovenal de zucht naar macht die corrumpeert. Uiteindelijk ga je eraan ten onder, wil Drogon maar zeggen, terwijl de machtige draak zijn overleden moeder teder in zijn klauwen rolt, zijn vleugels spreidt, en met een paar machtige slagen de serie uitvliegt. 

Drogon heeft natuurlijk gelijk. En daar hadden de makers van de best bekeken televisieserie ter wereld zelf misschien ook een les uit kunnen trekken. 

Lees ook: 

Borsten, bloed en brullende draken: wat maakt Game of Thrones zo goed?

De strijd om de IJzeren Troon barst maandag weer los. Tientallen miljoenen fans van over de hele wereld zullen in het slotseizoen eindelijk te weten komen wie heerser van Westeros wordt. ‘Game of Thrones’ voor late instappers: wat maakt deze tv-serie vol zwaarden, bloed en blote borsten toch zo sterk?

Waarom het zevende seizoen Game of Thrones rammelt (zonder spoilers)

Het tempo zat er stevig in, bij de zevende reeks van spektakelserie Game of Thrones waarvan de finale maandag werd uitgezonden. Eigenlijk iets té stevig. Enkele spoilervrije gedachten bij het afgelopen, zevende seizoen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden