Klein Verslag

De grote wereld en de kleine

Opnieuw een rustige novemberdag met wat restwarmte in de lucht. Nog kleuren de bomen met hun laatste blad, in mijn voortuin schittert de toverhazelaar geel en groen.

Tot diep in het continent is het gekrakeel hoorbaar vanaf dat grote eiland voor de kust van Europa, waar een premier keihard wordt uitgelachen in het parlement.

Er zijn ook tranen. Ene Bill, die in 2016 voor de brexit stemde, belt naar een radiostation en is de wanhoop nabij. ‘What have I done to my country? I am so sorry. I was wrong, I was wrong, I wrong.’ De stem van toen is nu bijna dichtgeknepen.

De verscheurdheid, de stammenstrijd, het tumult. En ook een beetje afgunst over zoveel hartstocht. Is het een laatste oprisping tegen het globalisme? 

Rustige novemberdagen.

Een heldere hemel.

En de verwachting dat het kouder wordt. Veel kouder.

Er komt een prognose voorbij voor eind deze maand, waarin heel het continent, en ook dat eiland, bedekt zal zijn met sneeuw, terwijl arctische lucht wordt aangevoerd. Is een witte Sint aanstaande?

We moeten weer gaan denken aan de mensen zonder dak, maar ook aan die met dak. Via RTL Nieuws zie ik een item over een vrouw met vier jonge kinderen die moet leven in een appartement, een sociale huurwoning, van 54 vierkante meter. Ze is, in de stagnerende markt, geen uitzondering.

Als ze gaan eten moet de tafel worden uitgeklapt. De slaapkamer van de kinderen bevat een stapelbed en twee matrasjes op de grond. ‘Er is altijd geluid’, verzucht de moeder. Ze bedoelt: nooit is er rust. Op de achtergrond horen we een kind gillen. En ik, ik ben ineens getransporteerd naar het eind van de jaren vijftig. De jaren van mijn jeugd. Kastanjeweg 9, Hengelo.

Ik kan het adres hier neerschrijven: het bestaat niet meer. De hele Kastanjeweg is verdwenen.

Het was een onaanzienlijk en doodlopend straatje, het was slechts tot halverwege verhard. Wij woonden achterin, in het onverharde deel. Een gezin met vier kinderen in een piepklein en koud huis zonder badkamer, douche (wel een tobbe) of centrale verwarming. Er was een gaskachel in de keuken en een kolenhaard in de woonkamer die met een tafel en zes stoelen al gevuld was. Geen bank.

De kolenkachel was zwart en had een venster van langwerpig micaglas. Voor de nacht werd die kachel helemaal gevuld zodat ‘s ochtends vroeg nog wat kooltjes gloeiden.

Mijn ouders sliepen in de voorkamer. Wijzelf in twee afgetimmerde kamertjes op zolder. Ik deelde een bed met mijn broertje. We vochten vaak over de denkbeeldige stippellijn tussen ons in. In de winter stonden er ijsbloemen op het raampje van de dakkapel en één keer lag er ijs op onze gestikte deken.

Ik heb in dit huis de komst van een zwartwit tv beleefd, altijd sneeuw, een bezemsteel diende als antenne.

Het moet altijd luid zijn geweest, ofschoon we veel buiten speelden, maar er is nooit een camerateam gekomen om mijn moeders zuchten te registreren. Ik wil hiermee niets afdoen aan het moderne leed van kleinbehuisden. Maar ik heb als kind dat volle kleine koude huis nooit als leed ervaren. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. 
Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden