De Serie

De gedachte dat racisme volstrekt achterhaald is, overgoten met een soapsausje

Sam White begint haar radioprogramma steeds met: 'Dear White People.....'Beeld Netflix

In het tweede seizoen van 'Dear White People' gaan Sam en Lionel op zoek naar geheime genoot-schappen, internettrollen, en zichzelf.

Het tweede seizoen van 'Dear White People' is nog beter dan het eerste. En dat was al beter dan de film met dezelfde titel die in 2014 verscheen. Misschien lag de serie al klaar toen de film een succes bleek, misschien zag regisseur Justin Simien daarna pas dat er meer in het verhaal zat. Hoe dan ook: er zát meer in het verhaal. De serie laat de personages en verhaallijnen die in de kiem allemaal al in de film zaten nog beter en scherper uitkomen.

Het decor is hetzelfde: het zwarte studentenhuis Armstrong-Parker op de campus van de prestigieuze en grotendeels witte Amerikaanse Winchester universiteit. De personages zijn ook hetzelfde, al wordt een deel door andere acteurs gespeeld.

In de stijl van een historische zedenschets met een alwetende verteller die je op licht satirische toon over de campus navigeert, vertelt de serie over het studentenleven. Dat wil zeggen, de onvermijdelijke drank, drugs en seks. Maar die dienen slechts om de aandacht vast te houden: het echte onderwerp zijn het racisme en de misogynie in de Amerikaanse samenleving. Bijna onafgebroken worden ingesleten denk- en rolpatronen ter discussie gesteld. Niemand doet dat luider en radicaler dan Sam White in haar radioprogramma, dat ze steeds begint met: 'Dear White People...'

Sommige witte studenten hebben last van schuldgevoelens over de manier waarop hun zwarte landgenoten worden behandeld net als in de echte wereld. Natuurlijk gebruikt de serie de besloten wereld van de campus als model voor heel Amerika, maar anderen willen daar niks van weten. "Racisme bestaat niet meer in Amerika", zegt het hoofd van de universiteit. "De enige mensen die zich daar nog mee bezighouden zijn, denk ik, Mexicanen." Al die voor- en tegens komen samen in een 'Blackface Party' waarbij iedereen wordt uitgenodigd om verkleed zijn 'inner negro' te komen vieren.

Om te laten zien hoe institutioneel het racisme is, doen Samantha en haar compagnon Lionel - type stille wateren - onderzoek naar geheime genootschappen in de geschiedenis van Winchester. Sommige daarvan blijken hard te hebben gevochten om de universiteit zo lang mogelijk wit te houden. Liefst arisch wit. Niet alleen de Vrijmetselaars en de onvermijdelijke Illuminati hadden een dependance, maar hoogleraren waren luidruchtig voorstander van eugenetica en frenologie, ofwel schedelmetingen die karaktertrekken van lagere rassen zouden verklaren.

Ondertussen dient zich ook nog een rechtse internettrol aan die Sam tot razernij drijft, en het bizarre is dat die ergens in de buurt van Armstrong-Parker moet verblijven, ofwel in eigen gelederen. Nog meer speurwerk dus.

De film was al goed en goed getimed, maar hier komen de personages en wat ze bezighoudt pas echt goed tot hun recht. De serie is pedant op een komische manier, vanuit de gedachte dat racisme een volstrekt achterhaald concept is, ook al is een deel van de mensheid te dom om dat te snappen. Het soapsausje dat Simien over de serie giet, is precies goed. Gerommel met relaties, vreugde en verdriet, seks en dood: niets wordt geschuwd om je te vermaken. Tussen die regels door weeft hij het echte verhaal

Dear White People is te zien op Netflix. 

In 'De Serie' wordt iedere week een serie besproken die te zien is op tv, Netflix of ergens anders. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden