RecensieDans

De fraai vormgegeven verwarring van Disappearance voelt aan als veel en rommelig

Dansers als  trappelende paradepaardjes. Beeld Alwin Poiana
Dansers als trappelende paradepaardjes.Beeld Alwin Poiana

ICK Dans Amsterdam
Disappearance
★★★

Sander Hiskemuller

De dansvoorstelling Disappearance begint met een geluidssensatie: het lijkt wel of er iemand verwoed aan de knop van de radio zit te frummelen om een zender te vinden. Flarden van een popsong, gekraak, een wegstervende stem, nogmaals gekraak. Van het ene radiostation naar het andere, maar nooit helemaal ‘er zijn’. Zo blijven we ertussenin hangen en worden we, of we willen of niet, meegezogen op de golven in de ether.

Laten we opstijgen naar die ‘tussenruimte’, zeggen choreografen/theatermakers Emio Greco en Pieter C. Scholten van het Amsterdamse stadsgezelschap ICK. Volgens de makers kent die ruimte geen begrenzingen, en liggen er daardoor scheppende krachten als creativiteit en intuïtie in verborgen.

Eén grote flow van levensenergie

Het verkennen van zo’n filosofisch gegeven is niet eenvoudig, maar de makers doen een dappere poging om ons er via al onze zintuigen mee in aanraking te brengen. De uitgebalanceerde mix van dans, muziek, geluid, videoprojecties en licht kun je inderdaad ervaren als één grote flow van levensenergie.

Dansers ‘worden geboren’ in lichtstralen, waarna ze als in Michelangelo’s Schepping van Adam met hun wijsvinger contact met elkaar zoeken. Een hangend lichtframe verschiet zo nu en dan van kleur en ‘reset’ de dansscènes: blauw, rood, groen. Daaronder ontstaan groepsdansen van dansers als trappelende paradepaardjes met grillig golvende torso’s, dan weer als wervelende derwisjen of bijna naakte, huppelende godenkinderen.

Spookachtige videobeelden (Ruben van Leer) accentueren het uitgangspunt dat het leven eigenlijk een verdwijnshow is van komen en gaan. Gepixelde mensfiguren spatten uiteen in ontelbare stippen die opgaan in de kosmos. Ook de oren doen mee. Bekende pophits zijn vervormd tot kinderstemmen, galmende echo’s of live gezongen cheesy musicalstoppers: oorwurmen van weleer – van Bowie, Björk tot Queen – roepen zo herinneringen op, maar zijn tegelijk desoriënterend.

Schimmige schaduwen en glitterpakken

De vervreemding wordt nog sterker door op het achtertoneel een parallelle wereld te creëren, waarin het ICK-ensemble wordt gespiegeld door de dansers van jongerenequipe ICK-Next. Soms vormen deze jonge talenten schimmige schaduwen in het halfduister om even later in glitterjumpsuits de aandacht op te eisen.

Noem het een fraai vormgegeven verwarring van tijd en ruimte, waarin ICK ons wil onderdompelen – met wisselend succes. Disappearance vergaloppeert zich aan de nogal geëxalteerde theatraliteit, kenmerkend voor de stijl van Greco/Scholten en meestal lekker, maar hier voelt het als veel en rommelig. Als de afzonderlijke kleuren uit het voorgaande in de slotscène ‘versmelten’ tot een verblindend wit, knipper je met de ogen, maar is de helaas wat onbestemde ervaring weer snel vervlogen.

Nog te zien op 2 april (Rotterdam) en 30 april (Utrecht). Zie ook ickamsterdam.com.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden