De Fatal Flowers klinken na 29 jaar als vanouds

Bij de oefensessie van Fatal Flowers. Bassist Geert de Groot, Henk Jonkers op drums, zanger Richard Jansen en gitarist Robin Berlijn. Beeld Patrick Post

Gitaarpopband Fatal Flowers is weer bijeen. De aftrap van hun reünietournee is donderdag op het Dauwpop-festival. Zanger Richard Janssen kijkt vooruit: ‘Er zijn wel eens van die reünies die echt gênant zijn. Dat gaat bij ons niet gebeuren.’  

“Oordoppen in”, waarschuwt zanger en gitarist Richard Janssen, ‘want het gaat best hard’. We zijn in een studio in het Amsterdamse Veem-gebouw. Hier repeteren de Fatal Flowers een maand lang voor hun aanstaande tournee. In de studio heerst diepe concentratie. De bandleden staan niet zoals op het podium naast elkaar, maar vormen een cirkel, met de gezichten naar elkaar toe. Veel wordt er niet gezegd, wel wordt er met blikken gecommuniceerd tijdens de repetitie. Als gitarist Robin Berlijn even los gaat op zijn instrument, breekt een brede lach door op de gezichten van de andere bandleden.

Wanneer we langskomen, is de band net een week in de volledige bezetting aan het oefenen. Wat meteen opvalt, is dat de Flowers, voor een band die voor het eerst in bijna dertig jaar weer samenspeelt, opvallend goed klinkt. Alsof de muziek nog in de lichamen van de muzikanten ligt opgeslagen. “Ja, de songs zitten nog diep”, lacht bassist Geert de Groot. Gezeten in een hoekje van de studio krijgen we een privé-concert, dat terugvoert in de tijd. Naar de jaren tachtig, toen de Fatal Flowers te boek stonden als een van de beste livebands van Nederland. De energie, de dansende gitaarlijnen, de strakke ritmesectie, alles klopt.

Als de oefensessie er bijna opzit, vraagt Janssen of er nog verzoeknummers zijn. Waarop ze ‘Younger Days’ inzetten, het bekendste nummer van de band. En dan is het stilletjes genieten van de melancholieke gitaarpop-song, die nog net zo verrukkelijk klinkt als toen.

Hoogtijdagen

De Fatal Flowers zijn in 1984 opgericht. De band groeit snel uit tot een van de meest succesvolle exponenten van de Amsterdamse gitaarschool. Met hun melodieuze rocksongs binden de bandleden een groot publiek aan zich. In 1987 zijn de Flowers de openingsact op Pinkpop en krijgen ze een Edison voor het album ‘Younger Days’. 

Janssen herinnert zich de hoogtijdagen van zijn band als een periode van ‘hoge pieken en ontzettende dalen’. “Pieken waren voor mij vooral de momenten dat je het podium oploopt en weet: ‘Dit gaat goed. Dit kunnen we’. Dat is een heel machtig gevoel. Maar ook met je voeten op het dashboard van het tourbusje zitten op weg naar een concert. Of met z’n allen onderweg in de sloot staan pissen op een mooie avond. Het gevoel dat je gáát.”

In 1990 staat de band nog aan de top en is het album ‘Pleasure Ground’ net uit. Toch besluit Janssen op dat moment de band te verlaten. Een beslissing die voor de andere bandleden totaal onverwacht komt en het einde van de Fatal Flowers inluidt. 

“Ik wilde vooral iets anders”, herinnert de zanger zich. “En het was ook een beetje op. We waren de ‘hardest working band in showbizz’. Ik keek misschien op zondagavond naar Studio Sport en dat was dan m’n privéleven. De rest van de tijd was ik altijd met de band bezig. Als er dan telkens resultaat is, heb je motivatie om door te gaan. Maar we liepen op een bepaalde manier tegen een muur aan.

Het was een heel andere tijd. Het hoogste wat je toen kon bereiken als Nederlandse band, was in Paradiso spelen en dat hadden we al vele malen gedaan. Daarnaast hadden we een nieuwe platenmaatschappij en dat was geen gelukkig huwelijk. Dat vreet aan je. Het voelde niet meer zoals een paar jaar ervoor. En ik had haast, want ik dacht dat als je popmuziek wilde maken, je op je zevenentwintigste al te oud was.  Het ging me niet snel genoeg allemaal.”

Nu denkt Janssen dat zijn beslissing wellicht wat overhaast is geweest. “Elke carrière heeft pieken en dalen. We waren nog niet eens in een dal, maar dachten dat we dat naderden. Daar waren we wellicht ook wel weer uitgekomen.”

Geen spijt

Niet dat hij spijt heeft, want het einde van de band luidde een bijzondere periode in zijn leven in. “Er openden zich nieuwe werelden voor me. Ik leefde tijdens de Flowers een monomaan bestaan. Daarna kwam ik meer aan mezelf toe. Ik ging toen, op mijn dertigste, voor het eerst veel uit. Het was de raarste tijd van mijn leven. De band viel weg, mijn relatie ging uit. En ik kwam erachter dat ik half Spaans ben, omdat mijn moeder me vertelde dat ik een Spaanse vader heb. Dus mijn identiteit veranderde opeens. Het leek alsof alles onder mijn voeten werd weggeslagen. Juist daardoor had ik het gevoel dat het leven weer open lag.”

Na het uiteenvallen van de Flowers gaat Janssen aan de slag met zijn band Shine en andere muzikale projecten. Vanaf 2002 werkt hij in het theater, waar hij geluidsontwerpen voor theatervoorstellingen maakt. Aan een reünie van Fatal Flowers denkt hij nooit. Tot Dauwpop-programmeur Frank Satink hem benadert met het voorstel om voor de vijfentwintigste editie van het festival de band weer bij elkaar te brengen. Janssen: “Mijn eerste reactie was: ‘Vergeet het maar’. Maar hij wilde het toch proberen en zei dat de andere jongens het wel zagen zitten.”

Zodoende trapt Janssen samen met drummer Henk Jonkers, bassist Geert de Groot, gitarist Robin Berlijn en toetsenist JB Meijers op 30 mei op Dauwpop af, voor een veertien concerten tellende tournee door heel Nederland. “Dit is geen comeback, maar een reünie waarbij we een maand spelen, en dat is het”, benadrukt Janssen. Het nieuws dat de Fatal Flowers voor korte tijd weer bij elkaar komen, is door fans enthousiast ontvangen. Janssens vrees dat de band voor halflege zalen zou moeten spelen, blijkt onterecht. De kaarten voor het afsluitende optreden in Paradiso gingen zo snel, dat er een extra concert moest komen. Verschillende andere optredens zijn al uitverkocht.

Oude niveau

De grote belangstelling voor de reünie-concerten verklaart Janssen uit de live-reputatie van de Flowers. “Als ik de oude live-filmpjes bekijk, zie ik een machine die over je heen dendert. We waren live over het algemeen behoorlijk goed, dus ik kan me voorstellen dat mensen daar fijne herinneringen aan hebben.” Het maakt de muzikant des te gemotiveerder om het publiek niet teleur te stellen. “Ik wil dat onze concerten heel goed zijn, dat zijn we aan onze stand verplicht. Er zijn wel eens van die reünies die echt gênant zijn. Dat gaat bij ons niet gebeuren.”

Soms schiet de gedachte door zijn hoofd dat de Flowers het oude niveau niet kunnen halen en ze met de reünie-concerten hun gedegen live-reputatie gaan verpesten. “Maar ik heb geleerd iets meer in het nu te staan en niet te ver vooruit te denken. Tweeënhalf jaar geleden heb ik een hartaanval gehad en dan ga je toch denken: ‘Wat zal ik moeilijk doen?’ Veel mensen gaan misschien denken: ‘Ze zagen er vroeger leuker uit’. Ik zou zeggen: neem allemaal een foto van jezelf mee van dertig jaar geleden!”

De Fatal Flowers staan op 30 mei op Dauwpop in Hellendoorn. Op 6 juni start de Reunion Tour. www.thefatalflowers.nl

Lees ook:

Meer dan weiland en bandjes

De zomerfestivals zijn begonnen. Vooral de grote popfestivals in Nederland hebben het moeilijk. Wat kunnen organisatoren doen om de festivalganger voor zich te winnen? 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden