Review

De eenzame held koestert diepe smart in zijn borst

Laten we dankbaar zijn voor kleine weldaden. John Grisham is, na een mislukt uitstapje naar het rijk van de echte literatuur, teruggekeerd naar zijn juridische thrillers. En dat terrein kent hij als zijn broekzak, maar dat betekent wel telkens meer van hetzelfde. Ook in 'The King of Torts' gaat het over een jonge man die, voortploeterend in de marge van het advocatendom, een gouden kans geboden krijgt, deze met beide handen aangrijpt en ten slotte tot de conclusie komt dat je niets voor niets krijgt en dat het niet alleen eenzaam is aan de top, maar dat er ook hyena's loeren in het struikgewas.

Clay Carter is een pro-Deoadvocaat, die opgescheept wordt met minvermogende cliënten en een minimumsalaris. Een van die cliënten is, zoals zo vaak, een arme zwarte drugverslaafde die iemand heeft doodgeschoten. Dat is in de straten van Washington niets nieuws, het enige vreemde is, dat die jongen nooit gewelddadig is geweest en zelfs altijd een afkeer had van geweld. Maar ook dat is Clay geneigd schouderophalend af te doen, totdat. . . Totdat er iemand bij hem op bezoek komt, geheel in het zwart gekleed zoals Mefisto betaamt, die hem een miljardentip geeft. Een groot chemisch concern heeft een pil op de markt gebracht die iemand als bij toverslag van zijn drugverslaving afhelpt, maar helaas, de bijverschijnselen zijn niet misselijk. Als hij de slachtoffers vertegenwoordigt, zal dat concern het gaarne in der minne schikken. Voor de letselschadeadvocaat (Clay dus) is the sky the limit. . . De miljoenen vliegen hem om de oren, maar ja, 't loopt mis, dat voelen we al van verre aankomen. Grisham is evenwel een ethisch baasje, dus draait hij er een ethisch einde aan: Clay is wel een stuk armer, maar ook een stuk wijzer geworden. In het geheel niets nieuws dus, maar het leest vlot weg.

Michael Connelly wordt door sommige recensenten de hemel ingeprezen, vooral in Amerika zijn ze weg van hem. Hoe het zit zit het, ik kan daarin niet meegaan. Zijn boeken, met Harry Bosch als hoofdpersoon, zijn mij te Western-achtig, ik weet niet hoe ik het anders moet uitdrukken. Daar hebben we de eenzame held, de grote stille knecht, die een diepe smart in zijn borst koestert, omdat zijn vrouw hem verlaten heeft. 'There is no end of things in the heart', zegt hij meermalen en dat mag zo wezen, maar het zegt mij absoluut niets.

Ondanks die smart vecht hij onvervaard tegen het onrecht. In 'Lost Light' is Harry (een afkorting van Hieronymus, vat je?) niet langer bij de politie, maar een oude zaak laat hem niet los. Of liever: minstens drie oude zaken, die waarschijnlijk verband met elkaar houden: de diefstal van een miljoen dollar; de moord op een politievrouw; de verdwijning van een andere agente; de schietpartij waarbij een politieman werd gedood en een ander voor zijn leven invalide gemaakt. Bosch weet de oude zaak op te lossen en dat doet hij ingenieus, dat moet gezegd. Maar er hoort kennelijk een flinke schep sentimentaliteit bij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden