Scène uit Mammoet. Beeld Ben van Duin

Recensie Theater

De Drentse achtergrond van oerspektakel ‘Mammoet’ is adembenemend

Theater
Stichting Het Pauperparadijs
Mammoet
★★★☆☆

De achtergrond van ‘Mammoet’ is adembenemend oer: een weids heideveld met hier en daar een krachtige eik of andere prachtloofbomen onder een Hollands grijze wolkenlucht. Een paar enorme slagtanden steken eruit omhoog, oerkitsch als signaal dat het publiek naar een ‘theaterspektakel over de oertijd anno nu’ gaat kijken.

Inderdaad ziet het er ‘anno nu’ uit, niet alleen qua vormgeving, maar ook qua spel en taal. Fraai gemaskerde koppen van maanhonden, (allang uit de lucht geschoten) vogels, elanden, vissen (uit een inmiddels leeggehaalde zee) drentelen over het podium zij aan zij met volgevreten dames in badpak of een verlegen boertje. In dierenvellen gestoken ‘Neanderthalers’ bewegen zich aapachtig voort en zogenaamd oeroude rituelen krijgen een extra tijdskleurtje met liederen à la ‘Ozewiezewoze’.

Kluchtig

Het is vaak komisch op het kluchtige af, niet een plausibel inkijkje in de historie van zo’n twintigduizend jaar geleden, toen de mammoet nog niet was uitgestorven. Maar ja, in feite draait het om de ideeën van centraal personage Urdward (Paul R. Kooij), een spiritueel leider. Met zijn vrouw Freya, dochter Luna en een stoet volgelingen wil hij de toeschouwers er via mythische verhalen van overtuigen hoe verkeerd de mens al eeuwenlang bezig is.

Met kreten als “wij hebben de natuur gekoloniseerd” laat deze Urdward veelal korte scènes uit zelfverzonnen mythen naspelen, zoals een geheel eigen versie van ‘Het meisje van Yde’. Die laatste is overduidelijk geïnspireerd op ‘Iphigeneia in Aulis’ over de dochter die Agamemnon ­offerde om de oorlog tegen Troje te kunnen beginnen. Dat zorgt meteen voor een van de mooiste scènes, wat meer zegt over de kracht van Euripides’ klassieker, dan over die van de voorstelling.

Dramaturgisch rammelt Mammoet nogal. De scènes zijn een beetje hapsnap aan elkaar geregen met tussendoor nog wat vaag eigentijds gekibbel over een belastingaanslag. Het moralisme druipt er vanaf, al wordt dat, net als je denkt onderdeel van een sekte te zullen worden, ook weer flink gerelativeerd. Wat tegelijk elke boodschap of, neutraler gezegd, thema van Mammoet onderuit haalt.

Spektakel

Voor wie zich daar niet aan stoort, is er genoeg spektakel. Met een groot aantal figuranten in continu wisselende kostuums wordt er gevochten, gezongen, in en uit luiken gekropen, een rokend kookritueel voor piepkleine iglo’s opgevoerd, een geslachte mammoet in elkaar gezet, terwijl drie muzikanten live de boel opzwepen met suggestieve composities (Radek Fedyk).

Maar bovenal is er de omgeving. Na het succesvolle ‘Het Pauperparadijs’ in Veenhuizen hebben de makers, met voorop regisseur en scriptschrijver Tom de Ket, Drenthe bestempeld tot dé oerprovincie van Nederland. En ja, wat in het theater wat sneu zou kunnen blijken, krijgt hier met de weemoedig stemmende schoonheid van het landschap als natuurlijk decor een eigen waarde.

Buinerveld in Buinen t/m 1-9. Meer informatie op www.mammoetindrenthe.nl.

Lees ook:

De Drie Musketiers trekken naakt ten strijde tegen plat amusement

Het 19de-eeuwse verhaal van ‘De Drie Musketiers’ zit vol goedkope spanning. Theatergroep De Warme Winkel gaat daar grondig mee aan de haal in het Amsterdamse Bostheater. Het resultaat: vunzigheid met diepgang.

Het Pauperparadijs: spiegel van deze tijd

theater | Honderdduizend mensen, gedrild tot goede burgers in strafkolonies: na het zeer succesvolle boek ‘Het Pauperparadijs’ ging in 2016 de gelijknamige theaterproductie in première. In Veenhuizen, de plaats des onheils.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden