Jan en Lieke vol in de achtervolging van een scootertje van inbrekers.

Tv-column Maaike Bos

De dappere agenten uit ‘Bureau Burgwallen’ maken ook weleens een fout

Jan en Lieke vol in de achtervolging van een scootertje van inbrekers. Beeld Maaike Bos

Politieprogramma’s zijn altijd populair vanuit een kinderlijke fascinatie voor ‘agent en boef’, maar in het echt willen mensen die ‘bonnetjesschrijvers’ niet tegenkomen. Agenten lijken er te zijn om op te schelden – ‘flikken, wouten’ – en mishandeling van politie en hulpverleners gebeurt helaas steeds vaker. 

Maar sinds maandag hebben de agenten Ewout Genemans met zijn programma ‘Bureau Burgwallen’ (RTL4). “Nu zie je het échte politiewerk”, zegt Lieke (31 jaar, al 12,5 jaar agent) over het programma in Metro. Het is een direct verslag van hun werk op de Wallen in Amsterdam.

Vijf miljoen toeristen per jaar op een vierkante kilometer. Negenhonderd drugsdealers per jaar opgepakt. Het gebied van politieteam Burgwallen is een snelkookpan. Lieke – achternamen zijn niet gegeven en de autonummerplaat is vervaagd – rijdt samen met collega Jan (28) vaak ’s nachts de crisisdienst en Genemans mag met camera mee, nadat hij eerst anderhalf jaar vrijwillig had meegereden.

Met opengesperde ogen racen Lieke en Jan van incident naar incident. Een vluchtend scootertje achtervolgen. Iemand helpen die onwel is geworden. Een gevalletje ‘prosti-alarm’ – een prostituee drukt op de noodknop omdat een stomdronken Brit dreigend geld terug wil nu zijn willy niet werkt. De agenten jagen, sussen en geven grenzen aan. En Ewout Genemans vertelt hoe zijn hart daarbij bonkt.

Psychotische man

Hij volgt ook de agenten in burger tijdens hun periodieke Actie Bert, vernoemd naar een overleden collega. In één nacht pakken Thijs (33), Rachèl (26) en hun collega’s zo’n dertig drugsdealers en straatrovers op – met per aanhouding een uur papierwerk. Echt heftig wordt het wanneer Lieke en Jan bij een geweldsmelding komen. Achter een gesloten deur schreeuwt een meisje. Een collega ramt met een bonk de deur in en ze trekken een psychotische man naar buiten. “Je opent een horrordeur”, zegt Jan achteraf. Lieke: “Als hij met een mes naar buiten was gekomen, was hij dood geweest. Dan hadden we moeten schieten.”

Het is duidelijk: dit is heel divers, broodnodig en heftig werk. Mijn eerste gedachte was: goh, dat de politie aan zo’n programma meewerkt. Dan zal de nood om de beeldvorming bij te stellen wel nijpender zijn dan de angst om verkeerd in beeld te komen.

Miskend

Mijn vermoeden klopte. De politiemensen brengen hun offers graag, maar voelen zich miskend dat ze als robot worden gezien. “Er zit een mens in het pak. Als je er een mes in steekt, dan bloeden we”, alarmeert Lieke. Ze schrijft er veel over op haar blog liekeschrijft.amsterdam.

Ik bewonder ze hoor, die dappere en doortastende jonge agenten. Maar als ze met een lokagent een straatrover in de val lokken, stelt Genemans geen enkele kritische vraag bij die opsporingsmethode. Als ze een vervelende man met pepper-spray arresteren omdat hij op straat drinkt, lijkt dat buitenproportioneel. Kritische reflectie blijft uit, terwijl die twijfel toch bestaat, en zijn programma er sterker van zou worden. Hij is wel erg embedded: de montage gebeurde op het politiebureau zodat de agenten konden meekijken. Jammer. Dit programma overstijgt het eenzijdige politieperspectief niet. Ik vraag me af of het de dienders zo in alles een dienst bewijst.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden