Review

De camera als toevallige getuige

DVD. Homescreen

Het is zomer in Frankrijk. De lucht is blauw. Het gras is groen. Vogeltjes zingen uit volle borst. En Vincent van Gogh arriveert per trein in Auvers-sur-Oise. Handen in de zakken. Schouders licht gekromd.

Zonder veel te zeggen inspecteert hij zijn kamertje in de plaatselijke herberg. Aan dokter Gachet vertelt hij even later over de migraine-aanvallen die hij ’s nachts heeft. Koude kompressen helpen niet. Schilderen in de open lucht zal hem misschien goed doen.

De Franse regisseur Maurice Pialat schetst in ’Van Gogh’ (1991) de laatste drie maanden van het leven van Vincent van Gogh. En wat een geluk dat hij zich beperkt tot een enkele levensfase, en geen traditionele levensloop opdist, waarin van hoogtepunt naar hoogtepunt wordt geschakeld. De Franse acteur Jacques Dutronc heeft ook niets van Spartacus-acteur Kirk Douglas die Van Gogh vertolkte in Vincente Minnelli’s ’Lust for Life’ (1956). Hier geen getergd genie, maar eerder mens achter mythe. En het is pure hypnose zoals Van Gogh tussen de gewone dorpelingen scharrelt. Op het station wordt de bagage weggedragen. In de keuken worden wortels gesneden. Een meisje speelt piano. Van Gogh schildert.

De Franse regisseur Maurice Pialat (1925-2003) is een meester van het naturel. Drie jaar geleden bezweek hij aan nierproblemen. Dankzij twee films die deze week op dvd verschijnen, is het werk van een van de grootste Franse regisseurs gelukkig opnieuw te bewonderen. Naast de mooie, stille vertolking van Jacques Dutronc in ’Van Gogh’, is er het opwindende, bijna uitgelaten optreden van Gérard Depardieu in ’Police’ (1985).

Depardieu speelt een Parijse politierechercheur, druk in de weer met de Tunesische drugsmaffia. Geen film van helden of anti-helden, maar een helse karakterstudie van een man die alle mogelijke moeite doet om zijn gevoelens voor de buitenwereld te verbergen. Depardieu deelt een tik uit, fatsoeneert zich, flirt met vrouwen, strijkt door zijn haren, alles wat hij in ’Police’ doet, doet hij met dezelfde hypnotiserende kracht. Hij is monster en marmot.

En Maurice Pialat laat het allemaal gebeuren, alsof de camera slechts een toevallige getuige is. Tussen politie en penose is verder weinig verschil. Pialat laat zien hoe afhankelijk ze van elkaar zijn. Hoe ze elkaars dealtjes nodig hebben. En dan wordt de macho verliefd. Hij verliest zich in de hoge benen en de pruilmond van Sophie Marceau. Ook iets heel gewoons, waaruit Pialat opnieuw de grootste tragiek weet te halen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden