RecensieJeugdtheater

De Assepoesters in het zinderende Zinderella zijn verre van perfect

‘Zinderella’ is een schot in de roos. Beeld Andreas Etter
‘Zinderella’ is een schot in de roos.Beeld Andreas Etter

Recensie: Zinderella
Maas theater en dans i.s.m. NITE
★★★★

Anita Twaalfhoven

Een ranke ballerina probeert op de spitzen van haar torenhoge plateauzolen te dansen. Een sombere vrouw zet een bordje met de tekst ‘Please, lóve me!’ op de grond en een atletische danser scheldt zichzelf uit voor ‘Pinda, homo en dombo’. In Zinderella dansen de Assepoesters in allerlei varianten voorbij. Ze zijn te kort, te lang, te dik of te dun en dan hebben ze ook nog een pukkel of te veel haargroei op de verkeerde plekken. Doodsbang voor wat anderen van ze vinden en om tekort te schieten, wringen ze zich in de raarste bochten, net als de meeste pubers.

Moniek Merkx vertaalde het Assepoestersyndroom naar een zinderende dansvoorstelling vol schilderachtige scenes. Het bekende sprookje is niet zomaar een beetje bewerkt, het is totaal gedeconstrueerd en er is een nieuw en eigentijds kunstwerk van gemaakt. De samenwerking tussen haar Rotterdamse jeugdgezelschap Maas en het Groningse interdisciplinaire ensemble NITE is een schot in de roos. De perfect getrainde dansers en de uitbundige vormgeving zorgen voor beelden die je stuk voor stuk zou willen inlijsten. Zoals de modelkeuken die het podium komt oprijden en een keukenprinses die zichzelf met ducttape boven het aanrecht vastplakt. Of de levensgrote boom die van kruin tot wortels vanuit de nok van het theater afdaalt en ook nog water sproeit.

Er zijn niet alleen Assepoesters maar ook stiefzusters die in bolvormige zwarte rokken over het podium schrijden. Hun uitstraling is ronduit angstaanjagend en in de loop van de voorstelling worden het er steeds meer. Er is maar één prins en die stelt weinig voor. Aan het begin van de voorstelling zit hij in zijn luierachtige satijnen broek op de grond en hij propt zijn mond vol snoepgoed. Een danser pakt de gouden kroon van zijn hoofd en de rest van de voorstelling zien we hem niet meer terug.

De muziek is een collage van stijlen, van klassiek orkest en oosterse zang tot technobeats, en ook ritmische composities van allerlei geluidseffecten. Het geeft de voorstelling sfeer en vaart maar soms klinkt de muziek te massief en blijft er voor het publiek te weinig ruimte om de scenes zelf in te kleuren.

Sommige scènes verwijzen direct naar het sprookje, zoals het dweilen van de vloer, het passen van gerafelde baljurken en de voeten die op zoek zijn naar een passende schoen. De meeste scènes zijn beeldend en associatief en prikkelen de fantasie. In de loop van de voorstelling raken de personages sterker uit balans, nemen de tegenstellingen toe en gaat er niemand trouwen. De koets ontbreekt, maar als de fontein gaat sproeien is het waterballet uitbundig.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden