RecensieDans

De abstracte danstaal van LeineRoebana geeft de Griekse dansfolklore extra diepgang

null Beeld

Storm
LeineRoebana
★★★★

Sander Hiskemuller

Nooit gedacht dat je op een theorbe, een luit met een giraffenhals, roffelend gitaar kunt spelen. Laat staan dat je er een robbertje percussie op ten beste kunt geven. Of dat je een contrabas net zo klaaglijk kunt laten jammeren als een zingende zaag.

Het muziekstuk dat Calliope Tsoupaki, Componist des Vaderlands van 2018 tot 2021, voor de dansvoorstelling Storm componeerde, bevat flink wat dynamische verrassingen. Niet alleen in de manier waarop musici David Kweksilber (basklarinet), David Mackor (theorbe) en Dominique Chabot (contrabas) hun instrument tot verlengstuk van henzelf maken, maar ook door de emotionele impact van de opzwepende ritmes en fraaie melodische motieven die erin besloten liggen. Deze muziek is de dans op de huid geschreven.

Dansgezelschap LeineRoebana, ruim 25 jaar op zoek naar versmelting van muziek en dans, kunnen met Storm een geslaagde samenwerking met muziekmakers aan hun indrukwekkende lijstje (van Tan Dun tot Maarten Altena) toevoegen. Tsoupaki combineert in haar werk de contrasterende werelden van West-Europese eigentijdse klassieke muziek en klanken uit traditionele muziek uit het Midden-Oosten en Griekenland, het land waar haar roots liggen.

Extra diepgang

In de dans van Andrea Leine en Harijono Roebana is Tsoupaki’s Griekse stemming nooit ver weg. We zien citaten uit de Griekse dansfolklore als het schouder-aan-schouder dansen en dat typische ‘van voetje naar voetje hoppen’ met een loodrecht torso, maar dan uitgeplozen en ingemeten in de uit het lood geslagen, abstracte danstaal van het duo dat hiermee extra diepgang krijgt.

In de moderne dans is de cirkel een vorm die je nauwelijks ziet, maar in Storm is die als uitgangspunt genomen. Opzwepende rondedansen jagen de dansers voort in een bewegingsstorm die opsteekt en weer gaat liggen. Als wervelende soefi-derwisjen, dan weer als ultra-energieke meute op een Grieks dorpsplein. Zo nu en dan maakt rituele extase plaats voor contemplatie. Dat gebeurt vooral op klanken van de melancholische basklarinet, in een soort van freestyle ‘Griekse blues’, waarop de zes dansers in intieme constellaties een gevoel van mystieke verbondenheid weten te creëren.

In het oude Griekenland werd er gedanst om dichter bij de goden te komen. Later kregen de dansen een sociale betekenis. LeineRoebana lijkt beide waarden te verbinden én naar een universeel plan te willen tillen. In momenten van stilte schrijdt een danser in een kostuumobject (ontwerp: Carlijn Veurink) gemaakt van hoepels of geplisseerd papier over de dansvloer. Collega-dansers strekken hun armen als op een Griekse vaas zijwaarts uit naar dat goddelijke wezen dat van de Olympus lijkt te zijn afgedaald. Iets té gestileerd, naast Tsoupaki’s al zo beeldende muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden