De Serie

'Dark' heeft een warrig verhaal, veel bruintinten en druipende naaldbossen

Jonas, de scholier in zijn knalgele regenjas en het ietwat droevige gezicht. Beeld Julia Terjung/Netflix

Hoe Duits is 'Dark'? De eerste Duitse Netflix-serie is iets in het genre duister en somber, overgoten met de inmiddels bekende Netflix-saus.

Op een grijze decembermiddag maak ik een begin met 'Dark', de eerste Duitse Netflixserie. Hoe Duits zou 'Dark' eigenlijk zijn? De trailer verraadt een inmiddels bekende Netflix-saus. Weer iets in het genre duister en somber en bovennatuurlijk, met veel bruintinten en druipende naaldbossen. Brrr. Er liggen nog bloederige, half afgekeken seizoenen 'Fargo', 'Mindhunter', en 'Stranger Things ' te wachten.

In de eerste scène van 'Dark' - het jaar is 2019 - stapt een man in een houten huis in een bos op een stoel, steekt zijn hoofd door een strop en trapt de stoel weg. We horen hem buiten beeld gorgelen en stuiptrekken. Na zes minuten vlucht ik in een aflevering 'Grand Designs': die fantastisch trage Britse serie over mensen die de grootste tegenslagen trotseren voor hun woondroom.

Een paar dagen later begin ik dapper opnieuw. De zelfmoordenaar blijkt de vader van Jonas, de scholier met het mooie, ietwat droevige gezicht die in zijn knalgele regenjas steeds maar door die regenachtige bossen fietst, langs de kerncentrale naar school in de fictieve Kleinstadt Winden, waar onlangs een jongen verdween, en nu weer: de 12-jarige Mikkel. Het lijk van een andere jongen wordt gevonden, maar niemand kent hem. Hij heeft een walkman bij zich, draagt een gele anti-kernenergie sweater, en heeft een muntje uit het jaar 1986 om zijn hals.

Derde dimensie

Oké, er is dus van alles mis in Winden, net als 33 jaar geleden, toen het broertje van Mikkels vader, nu politierechercheur in het stadje, verdween. Zou hij de jongen met de gele trui zijn? Het lijkt ook goed mis in een grot waar iedereen steeds maar gaat kijken en waar lekkende vaten uit de kerncentrale staan en ijzeren deuren met omineuze symbolen en Latijnse spreuken. Deuren die toegang bieden naar de jaren 1986 en 1953. Tijdreizen dus.

Het lijkt trouwens de hele tijd overal goed mis omdat de echte hoofdrol in Dark is vergeven aan de keiharde opdringerige muziek: angstig jankende violen en zwabberende tuba's, ook in scènes waar dat helemaal niet past. Zodat je al snel denkt; oh, er gaat vast weer niets gebeuren.

Nu, ik kan proberen nog meer van de warrige verhaallijn te vertellen, want er doen ook nog een priester genaamd Noach mee (de antichrist?) en een klokkenmaker, die vooral veel quasi-diepzinnige teksten over tijd en ruimte verkondigen, en hoe, als die twee samenvallen er een derde dimensie ontstaat waardoor alles eigenlijk gelijktijdig gebeurt en zich eeuwig blijft herhalen. Maar het is handiger om te weten dat regisseur Baran bo Odar (39) zelf in een Duits provinciestadje opgroeide waar zijn vader bij een kerncentrale werkte, in tijden van Tjsernobyl.

Zo kun je zijn ingewikkeld opgetuigde serie namelijk ook zien: als een groteske afrekening met het leven in zo'n benauwd stadje, waar iedereen een geschiedenis heeft en tegen elkaar schreeuwt (dat is vooral het Duitse aan Dark) en diep van binnen maar een ding wil: weg - wat uiteindelijk niet lukt. Maar daarvoor hoef je de kijker niet met zo'n ellendig open einde en talloze onopgeloste vragen achter te laten.

Lees hier meer afleveringen van De Serie 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden