Recensiebeeldende kunst

Dansen in een raster van dertig bij dertig meter

Dansers in museum De Pont in Tilburg. Beeld Rene van der Hulst
Dansers in museum De Pont in Tilburg.Beeld Rene van der Hulst

Rita McBride, Alexandra Waierstall en Fontys Dance Academy
National Chain 2020/Social Practices
★★★★

Hoewel het gebouw al vier maanden dicht is, zijn er mensen in het museum. Dansers in glimmende strakke broeken, die elk hun eigen bewegingen zoeken. Dagelijks plaatst het Tilburgse museum De Pont stukjes film online, op Instagram. Soms onhandig gefilmd, de dansers maken de filmpjes zelf. Je ziet benen, armen en billen, serieuze gezichten. Er is geen muziek, je hoort sportschoenen piepen op de vloer, handen glijden. Het is ongemakkelijk, voor hen én voor de toeschouwers. Dat valt op, tussen de altijd zonnige influencers en vrienden met hun lockdownfoto’s.

Het museum startte eind maart een project dat vanwege de omstandigheden enkel online te volgen is. Elf eindexamenstudenten van de Tilburgse dansacademie dansen dagelijks in het museum bij een kunstwerk van Rita McBride. Dat bestaat uit een raster, een metalen raamwerk van dertig bij dertig meter. De dansers zijn beperkt in hun beweging –net als de kijkers. Ze kunnen alleen maar rechtop staan en omhoog springen, horizontaal bewegen moet gebukt.

Het museum wilde al langer iets doen met de Amerikaanse Rita McBride (1960). Plannen maken was lastig, de musea gingen dicht, de kunstenaar zit in Los Angeles. McBride maakt kunst van materiaal en vormen uit alledaagse architectuur: met New Yorkse airconditioners, parkeergarages, systeemplafonds. In de jaren negentig exposeerde ze al het metalen frame waarmee ze museumzalen vulde. Museumbezoekers konden er zelf tussen- en onderdoor lopen. McBride noemde het National Chain, een verwijzing naar de winkel- en restaurantketens, waarmee ze tegelijk een nieuw perspectief op de museumzaal zelf bood.

Met je neus op de museumvloer

Voor De Pont bedacht ze een nieuwe toepassing van dat oude werk: dansers ontwikkelen met haar en de Duitse choreograaf Alexandra Waierstall bewegingen met en rondom het raamwerk. Het project heet nu National Chain 2020/Social Practices. Wat de bezoeker in 1997 kon ervaren, beleef je nu mee via de camera’s die sommige dansers in hun hand hebben. Hoe je boven en onder het raster uit kunt kijken. Hoe je opeens met je neus op de museumvloer ligt. Hoe je naar de andere aanwezigen kijkt, die filmpjes maken. Je bent in het museum.

In één hoek van de grote zaal heeft McBride een schilderij van Jan Dibbets laten ophangen, van een rond raam met uitzicht. Soms vraagt ze de dansers op het werk te reageren. Wat McBride en Waierstall met de opnames gaan doen, weten ze nog niet. Daar gaat het nu ook niet om, belangrijkste is dat het werkt. Ze hebben de kunst in onze tijdlijn, in ons hoofd, in het museum, van de pauzeknop gehaald.

National Chain 2020/Social Practices is tot 2 mei gratis te volgen op Instagram.

Lees ook:
Wat de beeldende kunst ons vertelt over de magie van een vol terras
Kunsthistoricus Joke richt de blik op een kunstwerk dat past bij de actualiteit. Vandaag: Het terras.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden