Review

Dansen, drinken en liefhebben in de schuilkelder

Dansen, drinken en liefhebben willen de in 1943 in Berlijn ondergedoken vrouwen in 'Aimée und Jaguar'. Net als in de Duitse succesfilm van vorig jaar, 'The Comedian Harmonists', draait het in 'Aimée und Jaguar' om mensen die in nazi-Duitsland tegen de angst in proberen door te gaan met waar zij altijd al mee bezig waren. De feestjes die de joodse Felice en haar vriendinnen organiseren, vinden in schuilkelders en achter geblindeerde ramen plaats, maar dit leven op de vulkaan maakt hun dansen alleen maar intenser. 'Eén ideaal moment is me genoeg', verzucht de donkere Felice, terwijl ze nog eens inhaleert en de whiskey schenkt. ,,Ik geef niet om eeuwig. Het gaat om nu, nu, nu.'' Geen wonder dat de waargebeurde, tegendraadse passie tussen deze wereldwijze, strijdlustige fotografe en de kinderlijke, blonde nazi-huismoeder Lilly - rollen waarvoor de twee actrices, Maria Schrader en Juliane Kohler, dit jaar op het filmfestival van Berlijn gezamenlijk bekroond werden - er een van het filmgenieke soort is. Na een weerbarstig, chaotisch begin vallen de twee vrouwen elkaar opgetogen in de armen om elkaar niet meer los te laten totdat de vijandige buitenwereld de joodse Felice naar Theresienstadt stuurt.

De liefdesgeschiedenis tussen 'Aimée' en 'Jaguar' is gebaseerd op een recente Duitse bestseller van Erika Fischer, die haar roman op haar beurt baseerde op gesprekken met de nog levende hoofdpersoon Lilly Wust. Fischer raakte geïnteresseerd in de historische romance omdat het dualisme tussen slachtoffers en daders, tussen goed en kwaad, erin werd opgeheven. Bovendien is een ambigue geschiedenis als die van Lilly, die van kritiekloos nazi-aanhangster in rebels burger verandert, nog maar weinig verteld. Anders dan bijvoorbeeld Szábo's 'Mephisto' is de naïeve Lilly Wust wel vrij onschuldig fout en echt gevaarlijk of controversieel wordt 'Aimée und Jaguar' ook nergens. Daar is de film te conventioneel romantisch voor.

In de eerste helft zorgen de her en der aanzwengelende violen eerder voor een aangenaam meedeinen dan dat je je echt laat raken door het drama. Dat verandert pas bij de scène waarin Felice aan Lilly bekent dat zij joods is. Het is net alsof het wat stijve kostuumdrama met die bekentenis mee verschuift en aan zuiverheid wint. Wat eerst te uitgelaten was, is nu toch meeslepend verliefd; de gevolgen van het nazisme zijn opnieuw vreselijk, en de weemoed van de 85-jarige Lilly, die aan het slot haar naoorlogse schaduwleven overziet, ontroert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden