Review

Cowboy en indiaan in het heelal

Regie: James Cameron. Met Sam Worthington, Zoë Saldana en Sigourney Weaver. In 145 bioscopen.

’Avatar’ is het nieuwste spektakel van ’Titanic’-regisseur James Cameron dat zich voor de verandering niet afspeelt in de oceaan maar in het heelal, 150 jaar in de toekomst.

Het sciencefictionepos dat met allerlei geavanceerde technieken werd gemaakt voor circa 300 miljoen dollar (de New York Times schat het totale budget, inclusief marketing, inmiddels op een half miljard), wordt deze week wereldwijd uitgebracht in de bioscoop, zowel in gewone als in 3D-versies, en geldt als de ’must-see movie’ van de komende Kerst, de film waarmee 2009 in alle bombast wordt uitgeluid.

Deze week streek ’Avatar’ al vier Golden Globe-nominaties op, voor Beste Film, Regie, Muziek en Liedje, gek genoeg niet voor de Special Effects, maar wellicht dat de Oscarnominaties dat later nog zullen rechtzetten.

Met een grote 3D-bril op de neus, reizen we naar de maan Pandora waar de mens naar een zeldzaam mineraal delft om de energiecrisis op aarde mee te kunnen bedwingen, eigenlijk precies zoals in ’Moon’, het recente, simpeler en serener sciencefictiondebuut van Duncan Jones. Omdat de atmosfeer op Pandora giftig is, wordt er met een speciaal Avatar-programma gewerkt, waarbij het onderbewustzijn van een ’uitverkorene’ – in dit geval een jonge oorlogsveteraan in een rolstoel – wordt gelinkt aan een ’leenlichaam’. Het lange, lenige, blauwkleurige lijf met de kronkelende staart, de puntige oortjes en de grote goudkleurige ogen, is daarbij een exacte replica van het lichaam van de ’alien’ die op Pandora woont.

De Australische acteur Sam Worthington die de verlamde marinier speelt, kan in Avatar-outfit opeens rennen door het kitscherige sprookjesbos dat Pandora in wezen is. Met een geavanceerde ’motion capture’-techniek zijn de gelaatstrekken van de acteur eerst opgenomen, en daarna toegepast in computeranimatie. Het heeft een wonderlijk effect, zeker als ook Sigourney Weaver – de oude ster uit James Camerons ’Aliens’ – als blauwkleurige reuzin verschijnt.

Maar wat is het hele 3D-spektakel waard met zo’n eendimensionaal verhaal? ’Avatar’ herbergt evenals ’Titanic’ een ’boy meets girl’-verhaaltje. Daar is op zich niets mis mee, met Romeo en Julia kunnen we nog wel even vooruit, met Adam en Eva in het Paradijs misschien ook.

Maar vervelender is de zwart-wittekening van goeieriken en slechteriken, waarbij de oorspronkelijke bewoners, de zinnelijke, halfnaakte, op indianen gelijkende ’aliens’, al het goede representeren, en het leger van chagrijnige aardbewoners met territoriumdrift en ’shock & awe’-mentaliteit, het kwaad verbeeldt. De verwijzing naar de inval in Irak komt twaalf jaar na Paul Verhoevens visionaire sf-epos ’Starship Troopers’ ook als mosterd na de maaltijd.

’Avatar’ is cowboytje en indiaantje in het heelal, twee uur en veertig minuten lang, inclusief het verplichte ecologische tintje, en de verwachte ’Lord of the Rings’-achtige ’battle’ waarin gas- en brandbommen en computergestuurde robots het moeten afleggen tegen pijl en boog.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden