Opinie

Conny Janssen weeft herfstdraden als spinrag door 'Oktober'-web/Dans

ROTTERDAM - Een jaar geleden liet Conny Janssen haar dansers haar eigen Rotterdamse jeugdsentiment tot 'Vijzel' dansen. De mooiste flarden uit die productie komen ook in haar nieuwste productie 'Oktober' terug.

Eva van Schaik

Eigenlijk kondigde het jaargetijde van vervlogen kansen, opdoemende mist en dode bladeren zich al aan in haar recente Bach-choreografie 'Measure to Measure' die zij in opdracht van Introdans maakte. Die waas van melancholie laat zij nu door haar eigen groep (Conny Janssen danst) als vertrekpunt voor improvisaties aannemen. De grijsgetinte dansvijzel wordt aan de herfstwinden prijsgegeven, opnieuw met zeven dansers (vier jongens).

Ditmaal koos Janssen vooral voor religieus getinte gezang van componisten Antonio Caldara en Henryk Gorecki om hun hang naar geborgenheid en veiligheid een bestemming te geven. Ergens moeten hun gevoelens van eenzaamheid, hun achter te laten illusies over liefde en leven toch een plek vinden waar zij hun gemeenschapszin als dansers met elkaar kunnen delen. De herfstdraden die Conny Janssen als spinrag door dit zevenhoekige Oktober-web weefde zijn dan ook een serie duetten.

Al meteen het openingsduet van Mike van Loon en Yvette Schippers is raak: wat een parelende ingetogenheid weten deze twee aan elkaar door te geven! Kenmerkend voor Janssens signatuur is altijd al de soepele, door het hele lichaam golvende en voortstuwende bewegingsdrang geweest, waarmee zij haar dansers vooral stemmingen laat uitdrukken.

Een verhaallijn of dwingende dramatische actie worden vermeden en als gevolg daarvan ligt een steeds maar uitdijende hoeveelheid materiaal voortdurend op de loer. Janssen is niet de vrouw die van kappen houdt, wat met deze dansers voorhanden wel begrijpelijk is. Zij zijn nu eens kronkelende wormen, dan weer klapwiekende vogels, wegspoelende golven of maaiende machines.

Het fascinerende daarbij is dat je hen altijd voelt dansen. Ze weten het genot, de onmacht, de vrijheid en misschien ook wel de geborgenheid die bewegen hun schenkt, heel goed over te dragen. Wat mij betreft doet het er dan ook niet meer zoveel toe dat hun dansconstructies allerminst revolutionair of experimenteel overkomen en dat bijna alle scènes ingekort hadden kunnen worden.

De meeste scènes halen door die uitgesponnenheid namelijk net niet die diepgang die zij wel najaagt. Ook de abrupte overgang naar het tweede deel, waarin het verliefde verleden tegen een decor van 21 deuren (de bekende poster op toneelformaat) binnenstebuiten wordt gekeerd, werkt als een bizarre stijlbreuk, al biedt dat ruimte voor de nodige humoristische scènes.

Net als in 'Vijzel' wordt daartoe vooral het perfect op elkaar ingedanste blond/zwart-duo Froilan Hernandez en Jens van Daele als troefkaart op tafel gelegd, opnieuw met Van Daele als de aandoenlijke komiek die aan het kortste eind trekt in hun beider verovering van eenzelfde Julia.

'Oktober' is bovenal een hartverwarmende productie, in weerwil van de tragiek, het overheersende vergankelijkheidsbesef en alle opgerakelde droesem uit de zo met volle teugen genoten jaren zeventig. Het gaat dan ook om dansers en een choreografe die allemaal weten waarop de term 'tweede jeugd' is gebaseerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden