Opinie

'Company' is half geslaagd

De musicalafdeling van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen heeft in de 15 jaar van haar bestaan zowel successen behaald als missers begaan. Toch mag die wisselvalligheid het gezelschap niet al te zeer worden aangerekend, omdat zij veelal het gevolg was van de moed om risico's aan te gaan. Ook de keuze voor de in ons taalgebied vrij onbekende Sondheim-musical 'Company', die donderdag in premiere ging in het Bossche Theater aan de Parade, is verrassend en getuigt van durf.

Stephen Sondheim omschreef 'Company' - de eerste musical waarvoor hij tekst en muziek schreef - als een 'musical comedy'. Dat is een treffende omschrijving voor dit stuk uit 1970. Toen waren musicals nog toneelstukken met liedjes in plaats van lichtvoetige opera's. Maar 'Company' is ook nog een scherpe satire. Sondheim staat bekend om zijn literaire liedteksten op ingewikkelde melodieën. Bovendien vormen die songs veelal geraffineerd ingebedde verhaalonderdelen en het zijn dus geen losstaande populaire deuntjes met een kop en een staart.

Wie zich aan Sondheim waagt, vraagt dan ook heel wat van makers (als regisseur en vertaler) en van spelers, die zowel op hoog niveau moeten acteren als zingen. Het Koninklijk Ballet van Vlaanderen is de uitdaging aangegaan en voor vijftig procent is de voorstelling geslaagd. Dat betekent dat zij dus ook voor de helft is mislukt.

Ronduit verkeerd is de keuze voor hoofdrolspeler Jan Schepens. Hij speelt een vrijgezel van 35 jaar die ervaart dat de huwelijken van zijn vriendenschaar ongelukkig zijn. In zijn hunkering naar liefde beseft hij evenzeer dat gebondenheid weliswaar een ingewikkelde opgave is, maar dat alleen blijven ook geen oplossing biedt. Schepens is te weinig acteur en te matig zanger om die rol overtuigend neer te zetten.

Ook sommige andere spelers hebben moeite met hun rol en dat valt ook regisseuse Caroline Frerichs te verwijten. 'Company' is een satire, maar in haar te luchtige spelopvatting ontaarden de soms toch al erg langgerekte scenes veelal tot een klucht en de spelers tot de daarbijbehorende karikaturen. Bovendien maken die hun opwachting in een al voorbije tijd (van jointjes roken en homo-erotische fantasieen). Alleen acteur Marc Krone (sober en ingetogen), cabaretiere Myriam Bronzwaar (frivool en energiek) en bovenal actrice-chansonniere Anne-Mie Gils (warm en dramatisch) weten precies het evenwicht te vinden tussen de ernst en de humor die Sondheim voorhad met zulke rollen.

Ook vertaler Allard Blom leverde wisselende kwaliteit af. Fraai is de wijze waarop hij ingewikkelde rijmschema's en de stortvloed aan lettergrepen vaardig omzette in het Nederlands. Maar in andere liedjes gaat hij de clichés en stoplappen niet uit de weg.

Zo is 'Company' een maar ten dele geslaagde musical geworden. Door de herkenbare thematiek, het overtuigende spel van enkele acteurs en de energieke uitvoering van een aantal muzikale nummers - sterk begeleid door het orkest van Max Smeets - is de avond opmerkelijk fris, beslist geen doorsnee-musicalavond en alleen al daardoor zeer de moeite waard. Door de weinig consequente, wisselvallige aanpak is echter veel minder uit de productie gehaald dan mogelijk lijkt en daardoor krijgt Sondheim al met al te weinig eer.

Maar dat deze 'musical comedy' belooft de eerste voorstelling te zijn van een serie Sondheim-producties van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen maakt tóch nieuwsgierig: in de wetenschap dat deze Amerikaanse componist-schrijver een grote is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden