Review

Communisme, islam en kerk: probleem met wilde muziek

U dacht misschien dat muziek een onschuldig tijdverdrijf was.

Harm Oving

Daar denken de bazige betonkoppen die zo met uw morele gezondheid begaan zijn heel anders over. Voor hen zit muziek vol met verborgen krachten die als ze niet streng onder controle worden gehouden uiteindelijk de wereld zoals wij die kennen, kunnen vernietigen. Dat komt allemaal erg overspannen over als u nu met wat muziek op de achtergrond rustig de krant zit te lezen. Toch zijn er vele religieuze en wereldlijke overheden die zich indringend met het verbieden van muziek bezig hebben gehouden. Rudie Kagie heeft in 'De verboden saxofoon' een aantal voorbeelden geboekstaafd van de restricties die muziek en musici werden en worden opgelegd. Veel verhalen gaan over de jazz en de dansmuziek. Dat zijn, zoals iedereen weet, opzwepende muzieksoorten die uitnodigen tot wilde bewegingen en daar zit vaak het probleem. Zij die over ons gesteld zijn, houden niet van spontane enthousiaste gemoedsopwellingen en de spontane enthousiaste lichaamsbewegingen die daarvan het gevolg kunnen zijn. De twee grootste boosdoeners in het boekje van Kagie zijn het communisme en de islam, de kerk en Pinochet worden evenwel niet overgeslagen. Veel censuur lijkt zich meestentijds ver van ons bed af te spelen. Het is jammer dat Kagie geen inleidend hoofdstukje heeft willen schrijven om zijn stukjes onder één noemer te brengen. Nu is het een rommelige verzameling losse notities van ongelijke lengte en gewicht geworden, die onder de veel te hoofse titel van essays is uitgebracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden