Review

Clooney blijft net te charmant

Regie: Anton Corbijn. Met George Clooney, Violante Placido, Thekla Reuten. In 31 bioscopen.

De tweede film van de Nederlandse fotograaf en filmer Anton Corbijn is een veel ’bigger event’ dan zijn eerste film was. Die eerste film, ’Control’, was een zwart-wit biopic, met onbekende Britse acteurs. De film vertelde het verhaal van Ian Curtis, de zanger van Joy Division die in 1980 op 23-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Deze nieuwe film ’The American’ is een film met George Clooney. Clooney’s eerste seksscène ooit bleek goed voor enorme bezoekersaantallen in Amerika.

Corbijn is ook de man van de expressieve zwart-witportretten van popsterren als Tom Waits, David Bowie, Bono, en hij is de man van de zonnebril tijdens zomergasten.

Die zonnebril duikt weer even op in ’The American’ op de neus van George Clooney die zich in een Italiaans dorpje schuilhoudt en daar af en toe een donkere bril bij opzet.

De esthetiek van Corbijn riekt naar de romantiek van de ’lo-honesome cowboy’, de man van weinig woorden en veel verleden; behoeftig wel, maar niet in staat om door het eigen pantser heen te breken.

In het op de roman ’A Very Private Gentleman’ van Martin Booth gebaseerde ’The American’ speelt Clooney die man, die soms Jack dan weer Edward wordt genoemd in de paar zinnen die hij met anderen wisselt. Deze Jack verbergt zich in Sulmona waar hij achter hoeken in steegjes de Zweedse agenten vermoedt die hem op de hielen zitten. Jack of Edward belt af en toe met een contactpersoon over een laatste opdracht. Hij praat een paar keer met de goedwillende dorpspastoor. En hij verliest zijn hart aan een hoer.

Corbijn liet zich voor ’The American’ inspireren door de Europese cinema van de jaren zeventig.

Het type dat Clooney neerzet, heeft in stille handelingen (gesleutel aan wapentuig) wel wat van Alain Delons huurmoordenaar in ’Le samourai’ met wie hij (misschien) ook zijn beroep gemeen heeft. Maar nog meer herinnert hij aan Jack Nicholson in ’Professione Reporter’ van Michelangelo Antonioni; ook een man zonder identiteit in Italië, onderweg vergezeld door een mooi meisje met krullend haar.

De diepte van die illustere ’voorbeelden’ haalt ’The American’ echter niet. De film bevat een aantal mooie scènes zoals de rit in de autotunnel en de moord in de sneeuw. Het zijn losse, trefzekere beelden in een fraaie onderkoeld realistische stijl, maar je blijft er tegenaan kijken. Dat komt door Clooney wiens donkere kant eerder schuilt in gewiekste charme à la Michael Clayton dan in dit geladen zwijgen. Het komt ook door Clooney’s eerste (rood uitgelichte) seksscène waarin tegenspeelster Placido al het werk doet. Je mag hopen dat deze leuke Italiaanse niet in de voetsporen treedt van haar moeder die ooit de topless echtgenote van Michael Corleone speelde in ’The Godfather’ en van wie daarna nooit meer iets is vernomen.

Het zal de romantiek van de cowboy zijn, de man die kilte paart aan tederheid, en die dan iets moois krijgt met een niet-cynische hoer. Wie weet dat Delon of Nicholson me nog hadden meegekregen, maar anno 2010 met Clooney is het kitsch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden