CD-recensies

CD's op vrijdag

De muziekredactie raakte deze week in vervoering van de Georgische violiste Lisa Batiashvili, evenals van het Camerata/RCO dat laat horen hoe Mahler klonk nog voor het LP-tijdperk. Ook is het stiekem weer genieten van De Jeugd van Tegenwoordig, die op hun nieuwe plaat een stuk makkelijker omgaan met 'volwassen' worden dan Afterpartees. 

De diepte van muziek en klankschoonheid

KLASSIEK
Lisa Batiashvili
Prokofjev Vioolconcerten (Deutsche Grammophon)
★★★★★

Lisa Batiashvili is de favoriete violiste van dirigent Yannick Nézet-Séguin. Dat gegeven is op zijn minst een prettige basis voor een opname van Prokofjevs twee vioolconcerten. Hij vindt bij haar de ideale balans tussen de diepte van de muziek en klankschoonheid. En dat is in een notendop Batiashvili's spel.

Het Eerste vioolconcert kreeg de violiste als dertienjarige op de lessenaar, toen ze in de klas kwam van Mark Lubotsky.

Lubotsky had op zijn beurt de muziek leren kennen bij David Oistrach, die nauw had samengewerkt met de componist zelf. Deze historische context gaf Batiashvili een aardige basis bij het studeren. Inmiddels heeft dit concert haar vergezeld bij belangrijke debuten. Vader Batiashvili arrangeerde een paar smakelijke Prokofjevs voor viool en orkest: de Grote wals uit 'Assepoester', de Grote mars uit 'De liefde voor drie sinaasappelen' en de Dans van de ridders uit 'Romeo en Julia'.

Batiashvili's toon heeft hetzelfde extreem transparante karakter als het Chamber Orchestra of Europe creëert onder Yannick, bovendien is de Georgische ritmisch volkomen. Een heldin. (Frederike Berntsen

Ook De Jeugd wordt oud 


POP
De Jeugd van Tegenwoordig
Luek (Top Notch)
★★★☆☆

Onvermijdelijk, De Jeugd wordt oud. Het zesde album 'Luek' van de nog altijd onweerstaanbaar charmante woordgoochelaars staat vol bespiegelingen over het passeren van de dertig. Het dertigersdilemma, gevangen zoals alleen Vjeze, Faberyayo en Wiwa dat kunnen. Een huis kopen, kinderen krijgen, niet meer elke avond kapot kunnen gaan in de club - ze omarmen hun lot met een mengeling van lijdzame acceptatie en rebels geschop.

Want gelukkig: na het shoppen van kinderkleertjes bij de Primark (Wiwa: 'Het spijt me zo, Chineesjes!') wordt er nog altijd 'hard gegaan als een torpedo' op 'twee xannies en een slagroommerino'. Het moet wel leuk blijven, natuurlijk.

Maar wacht eens, waren ze op 'Zo Volwassen', twee albums terug, in 2010, niet ook al aan het huilen over ouder worden? Niet alleen wat betreft onderwerpkeuze valt De Jeugd van Tegenwoordig in herhaling. Het mag er dan 'uitzien alsof het makkelijk is', vaak genoeg maken ze zich er hoorbaar makkelijk melig vanaf.

Dat geldt trouwens niet voor Bas Bron - nooit klonk het electro-palet van de beatmaker zo gelaagd en afwisselend. Jammer alleen dat échte knallers er niet tussen zitten, een hit was wel weer eens leuk geweest aangezien ook hun vorige plaat 'Manon' een beetje vergeten lijkt.

Het goede nieuws: die studentengeneratie die met de verschrikkelijke vier opgroeide wordt óók ouder. "Vroeger werd je stoer, nu ben je huisvader", rapt Faberyayo op het titelnummer, waarna Wiwa verzekert dat al die gekkigheid van vroeger niet meer nodig is om zelfvertrouwen uit te halen. Waarvan akte. (Joris Belgers

Luisteren naar Mahler vóór het lp-tijdperk


KLASSIEK 
Camerata RCO
Mahler/Stein Vierde symfonie voor ensemble (Gutman Records)
★★

Werkelijk overal kun je tegenwoordig je muziek vandaan halen. Via streamingdiensten, YouTube of andere internetkanalen, cd's, dvd's of zelfs weer door een echte grammofoonplaat van zwart vinyl op te zetten. Ook de klassieke muziek heeft de oude elpee herontdekt, en sommige diehard-liefhebbers zweren erbij omdat de geluidskwaliteit ongeëvenaard zou zijn. Dat idee zit waarschijnlijk tussen de oren, want sommige kleine diensten streamen hun muziek nu al in zeer hoogwaardige geluidskwaliteit, die beslist niet onderdoet voor die oude lp.

Ondanks al deze mogelijkheden om muziek 'binnen te halen' lukte het niet om hier op deze plek de voorgenomen Mahler-muziek te bespreken. Die moet dus even wachten. In dat licht diende zich andere Mahler-muziek bijna vanzelf als alternatief aan. De Vierde symfonie in een bewerking voor het ensemble van Erwin Stein. Zo luisterde men dus vóór het lp-tijdperk naar nieuwe muziek. Het was Arnold Schönberg die in 1921 aan zijn leerling Stein vroeg om een bewerking voor sopraan en twaalf instrumenten te maken van Mahlers symfonie, die toen twee decennia oud was. Zo kon het werk redelijk goedkoop worden uitgevoerd in de door Schönbergs opgerichte Verein für Musikalische Privataufführungen. Daar werden alleen betalende leden toegelaten en werden critici geweerd die het op nieuwe muziek gemunt hadden.

Hoe klinkt de Vierde van Mahler waarin zo'n negentig van de honderd musici naar huis zijn gestuurd? Het is even wennen. Die koddige hoorn in de doorwerking van het eerste deel is hier pardoes een klarinet geworden, en die eruit knallende tokkel op de harp in het tweede deel wordt nu uitgevoerd op de piano. Maar Stein leverde vakwerk af, net als Camerata RCO dat deze bewerking voor cd opnam.

Het flexibele Camerata RCO Beeld Trouw Vorm010

Het flexibele ensemble, waarvan de leden allemaal een band hebben met het Royal Concertgebouw Orchestra (RCO), legde al met succes de Negende van Mahler vast in een bewerking van Klaus Simon onder leiding van Gustavo Gimeno.

Nu staat Lucas Macías Navarro voor het ensemble dat hij heel lucide laat spelen. Twaalf topmusici, onder wie oud-paukenist Marinus Komst, pianist Nicolas van Poucke en die geweldige fluitist Kersten McCall. En natuurlijk klarinettist Hein Wiedijk, violisten Annabeth Webb, Marc Daniel van Biemen en Jeroen Woudstra die de Camerata draaiend houden. In het laatste deel zingt sopraan Judith van Wanroij over 'das himmlische Leben' en dat kan in haar uitvoering alleen maar echt hemels zijn - verstaanbaar en met maximaal inlevingsvermogen.

Thomas Beijer schrijft in het boekje geestig over een fictieve ontmoeting tussen Stein en Schönberg, de componist 'die de arme onschuldige drieklank verzoop in een zompige put vol kleverige, klotserige kakofonieën'. Leuk, zoals dit hele project geslaagd is. Volgende week speelt Camerata RCO in Moskou een bewerking van Mahlers Eerste symfonie. Die is later vast te streamen of zo. Gelukkig. (Peter van der Lint

Nieuwe Afterpartees is anders én hetzelfde


POP
Afterpartees
Life is easy (Excelsior/V2)
★★★☆☆

Ergens halverwege hun debuutplaat 'Glitter Lizard' (2015) zingt Niek Nellen dat hij nooit ouder wil worden. Drie jaar later is het dan toch gebeurd, zij het met mate: 'ouder' betekent in Afterpartees-jargon vooral 'iets minder jong'. Het tweede album van de Limburgse band verschilt enkel op detailniveau van zijn voorganger. Op speelsheid, pakkende melodieën en meebrulrefreinen wordt vooralsnog niet beknibbeld in Horst. Wel is de productie wat strakker, ligt het tempo gemiddeld een tikkie lager en getuigen de teksten van meer zelfreflectie. 

Voorzichtig worden zijpaden verkend richting onder meer Velvet Underground en Libertines. Een tweede album volgens het boekje, kortom: anders en toch hetzelfde. Dat was niet evident. De band, die ergens op het grensvlak van gitaarpop en garagerock opereert, ontpopte zich de afgelopen jaren tot een van de leukste liveacts van Nederland - niet in het minst dankzij sympathieke branieschopper Nellen. Het is haast onmogelijk om die energie op plaat te vangen. Slim dus dat ze studio en podium als twee gescheiden werelden beschouwen. De eerste optredens met het nieuwe materiaal bewezen inmiddels dat 'Life is easy' in de clubs uitstekend werkt. Ze gaan ongetwijfeld een drukke festivalzomer tegemoet. (Klaas Knooihuizen

Een oefensessie met hemelse klanken

JAZZ
Christy Doran
Undercurrent, Live at Theater Gütersloh 
(Intuition)
★★★★

Iemand op de top van zijn kunnen horen musiceren is vaak een genot; bijvoorbeeld de moeite die het kost om een weerbarstige gitaarsnaar naar de juiste noot te buigen. Muziek heeft spanning nodig, tegenwerking, om echt te kunnen prikkelen of ontroeren. Toch wordt een luisteraar soms ook overweldigd door het schijnbaar volledig afwezig zijn van inspanning.

De Ierse jazzgitarist Christy Doran heeft zijn sporen volop verdiend in zo'n beetje alles wat zich tussen progressieve rock en vooruitstrevende jazz bevindt. Zijn techniek is zo voortreffelijk dat het lijkt alsof Doran zijn instrument moeiteloos zijn wil oplegt.

In bassist Franco Fontanarrosa en drummer Lukas Mantel heeft Doran ook nog eens twee musici gevonden die eenzelfde ontspannen virtuositeit aan de dag leggen. Je zou denken dat de muziek dan een etalage wordt waarin heel het hebben en houden van de musici staat te blinken. Maar het mooie is dat Doran en zijn medestanders helemaal niets staan op te poetsen. 'Undercurrent' heeft veel weg van een oefensessie waarin de musici zich onbespied wanen en voor de vuist weg ook de sterren van de hemel spelen. (Mischa Andriessen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden