null Beeld

RecensieCD's op vrijdag

CD's op vrijdag: Tom Lev, The Notwist en Giovanni Antonini

null Beeld
Beeld

Klassiek
Tomer Lev, e.a.
Le Tombeau de Claude Debussy (Naxos)
★★★★★

In 1920 nodigde het Franse tijdschrift La Revue musicale een aantal gerenommeerde componisten uit om een korte compositie te maken. Als eerbetoon aan Claude Debussy, die twee jaar eerder was overleden. De stukken zouden dan als een cyclus gepubliceerd worden onder de titel Le tombeau de Claude Debussy. Alle tien componisten reageerden positief op het verzoek. Onder hen Bartók, Satie, Stravinsky, Dukas, Ravel en De Falla. Dat het werk vervolgens nooit werd uitgevoerd, heeft te maken met het feit dat je er een pianist, een gitarist, een viool-cello-duo, een sopraan en 23 blazers voor nodig hebt. Onpraktisch.

We hebben het aan de Israëlische pianist Tomer Lev te danken dat de cyclus voor het eerst na honderd jaar weer beluisterd kan worden. Lev vond in New York een exemplaar van het bewuste tijdschrift, en speelt zelf de verdwenen muziek op deze bijzondere cd. Muziek die alle kanten opgaat, omdat het tijdschrift geen duidelijke parameters had gesteld. Zo leverde Stravinsky een deeltje in van zijn Symphonies of Wind Instruments waar hij toen net aan bezig was, Ravel een stuk voor viool en cello dat het eerste deel van een sonate zou worden. Mooist van al is het stuk van de oude Dukas, waarin hij mijmert over Debussy’s faun. Alleen al voor zijn graaf- en speurwerk verdient Lev de vijf sterren. 

Peter van der Lint

null Beeld

Pop
The Notwist
Vertigo Days (Morr Music/Konkurrent)
★★★★

Man, wat valt er veel te horen op Vertigo Days, alweer het achtste album van The Notwist. Het eerste wapenfeit van de Duitse indieband van Markus en Micha Acher in zeven jaar klinkt als één grote compositie. Alles loopt zo soepel, meesterlijk in elkaar over.

Grappig is het om nog eens het titelloze debuut uit 1991 erbij te pakken, waarop de band begon als het Duitse antwoord op de Seattle-grunge. Maar met het verstrijken van de tijd in die 30 jaar schoven de Beierse broers langzaam op naar elektronische indiepop, met de plaat Neon Golden als magnum opus.

Zanger en gitarist Markus zingt nog even melancholisch, breekbaar mompelend. Maar hij is niet meer alleen. Hij heeft zich omringd met een internationaal gezelschap. Die internationale invloeden hoor je terug op Vertigo Days. De indiepop en elektronica zijn nog alleszins overheersend aanwezig, maar de band toont zich van zijn meest veelzijdige kant, met meanderende Japanse soundscapes, hypnotiserende krautrock, triphop en zelfs jazz. Luister bijvoorbeeld eens naar het dromerige Into The Ice Age. Of Oh Sweet Fire. En hoor de klarinet en trompet op bezwerende ritmes en beats.

Wie The Notwist zegt, zegt Neon Golden uit 2002. Daar zullen de broers Acher waarschijnlijk nooit vanaf komen. Maar Vertigo Days verdient het misschien ook wel om in één adem te worden genoemd.

Frank Hettinga

null Beeld

Klassiek
Giovanni Antonini
Haydn L’ Addio
★★★★★

Giovanni Antonini is in zijn Haydn-symfonie-queeste aangekomen bij deel 9. Dat het niveau even hoog is als op de voorgaande delen behoeft amper meer betoog. Je vraagt je af of zoiets vol te houden is in de elf jaar die nog volgen tot het Haydnjaar 2032.

Dan moeten alle 104 symfonieën gespeeld en opgenomen zijn, waarbij Antonini de beschikking heeft over twee orkesten. Op deze cd speelt Il Giardino Armonico, en het is feest! Aan de beurt is, naast nrs. 15 en 35, een van Haydns meest bekende symfonieën, nummer 45 met de bijnaam Afscheid.  Sturm und Drang-muziek in optima forma, en Antonini buit de grilligheid van ritmes en syncopen gretig uit. De symfonie is natuurlijk bekend vanwege het slot, als de musici één voor één stoppen met spelen en afscheid nemen. Een hint naar de broodheer van Haydn dat het toch echt tijd was voor vakantie voor zijn musici. 

Deze keer geen uitstapje naar een compositie van een tijdgenoot, maar naar de cantate Berenice, che fai? van Haydn zelf. Een laat werk, geschreven tijdens Haydns laatste bezoek aan Londen. Inhoudelijk past die bij het thema L’Addio (Afscheid) van deze cd, want Berenice wil na de dood van haar geliefde niet langer blijven leven.

De geweldige Sandrine Piau gooit alle remmen los in deze opwindende scène, en het orkest volgt haar als een sluipmoordenaar. Smullen.

Peter van der Lint

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden