CD-recensies

CD's op vrijdag: Sir Mark Elder, Kiwi Jr. en Cordevento

null Beeld

Opera
Sir Mark Elder
Donizetti ‘Il Paria’ (Opera Rara)
****

Of het Opera Rara lukt om ooit alle opera’s van Gaetano Donizetti (zo’n slordige 70) op te nemen, valt te bezien. Maar het sympathieke instituut uit Londen is wel een heel eind op weg. De nieuwste opname betreft Il Paria, de eerste opera die Donizetti schreef als leider van de koninklijke theaters in Napels. Het werk, over de verboden liefde tussen een Indiase priesteres en de zoon van een kasteloze paria, ging in 1829 in het Teatro San Carlo in première, maar was weinig succesvol.

Aan de cast van toen kan dat niet hebben gelegen, want die bestond uit ware sterren als Adelaide Tosi, Luigi Lablache en Giovanni Rubini. Voor die laatste schreef Donizetti de schier onzingbare rol van Idamore, die lastiger is dan alles wat Rossini zijn tenoren ooit voorschotelde. In deze opname kwijt René Barbera zich heel behoorlijk van zijn taak, ook al wordt het wel wat knijperig in de topnoten. Hij begint zijn aria in de eerste akte, met wonderschone cellobegeleiding, wel heel mooi. Zijn priesteres is de formidabele Albina Shagimuratova, die zulke wonderen verrichte in Opera Rara’s opname van Semiramide. En in de Lablache-rol van Zarete (de paria uit de titel) horen we de uitstekende Misha Kiria. 

Wederom leidt Donizetti-specialist Sir Mark Elder een bijzonder verzorgde opname van dit toch wel interessante werk, waarin Donizetti in zijn nieuwe functie van directeur duidelijk indruk wilde maken. 

(Peter van der Lint)

null Beeld

Kiwi Jr. 
Cooler Returns
Sub Pop/Konkurrent
**** 

Precies een jaar geleden bracht indierockband Kiwi Jr. zijn eerste album Football Money uit. Ja, in coronajaar 2020 debuteren zonder fatsoenlijke festivaltoer, dan ben je als indierockband niet te benijden. Maar het viertal uit Toronto, Canada zat niet bij de pakken neer.

Precies een jaar na het debuut is er nu alweer een vervolg: Cooler Returns. En nog wel bij het legendarische label Sub Pop – bekend van Nirvana en Pearl Jam. Waar die eerste plaat wat groezelig klonk en ze er 10 nummers in 27 minuten doorheen jasten, lijkt Kiwi Jr. nu wat meer tijd in de opnames te hebben gestoken. Cooler Returns sprankelt.

We kunnen niet om de invloed van rockband Pavement heen. Zeker de nonchalante zang van frontman Jeremy Gaudet heeft veel weg van die van Stephen Malkmus. Maar Kiwi Jr. is simpelweg toegankelijker dan de band uit Californië.

Hoor ook de vrolijke en opgewekte melodieën bekend van The Kinks. En de fuzzy slidegitaren van The Strokes. En dan vergeten we nog bijna die vrolijk jammerende piano en mondharmonica. Kortom: wat een dansbare, aanstekelijke liedjes, met geestige teksten bovendien. Gaudet zingt dat hij 2021 op zijn kont tatoeëert. Laat dat dan maar zijn vanwege de definitieve doorbraak van Kiwi Jr.

(Frank Hettinga)

null Beeld

Klassiek
Cordevento
Le Plaintif (Brilliant Classics)
★★★★☆

Blokfluitist Erik Bosgraaf richtte in 2006 het ensemble Cordevento (snaar en wind) op. Dat deed hij ­samen met Izhar Elias (barok­gitaar) en Alessandro Pianu (klavecimbel). Het doel was, en is, om de virtuoze muziek van de 17de eeuw nieuw leven in te blazen. Voor de nieuwe cd Le Plaintif (De klagende) vroegen ze Israel Golani (theorbe) en Robert Smith (viola da gamba) om mee te doen. Voorwaar een kwintet barokke meesters. Zij storten zich op Franse klaagzangen uit de 17de en 18de eeuw, maar dan klaagzangen zonder pathetische teksten. Woordloos klagen.

Niet verwonderlijk dus dat 22 van de 24 tracks in een mineur toonsoort staan. Al wil dat weer niet zeggen dat een stuk in majeur niet klagerig kan klinken. En zo klinken hier ook een Bes-groot Plainte en een C-groot Sarabande van Marin Marais – om te huilen zo mooi.

Bosgraaf strooide met losse stukken in plaats complete suites. Daarmee zet hij opvallende zaken pal naast elkaar en licht hij mooie verbanden uit. Naast Marais figureren onder anderen Dornel, Philidor en d’Anglebert, en er is plek voor een schitterende tombeau voor ­sologitaar van Campion. Bosgraaf speelt op verschillende instrumenten, waaronder een enorme basblokfluit, die heerlijk mysterieus resoneert in een Plainte van Monteclair. Met een uitgebreid essay in het booklet is dit een prachtplaat, die juist nu woordloos troostend is.

(Peter van der Lint)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden