MuziekrecensiesCD's op vrijdag

CD’s op vrijdag: Oded Tzur, Tame Impala en The Philadelphia Orchestra

JAZZ

Oded Tzur
Here Be Dragons
★★★★☆

Wie gehoord wil worden, hoeft niet te schreeuwen. Ook kalm en zacht praten werkt. Mits je iets te zeggen hebt. De Israëlische tenorsaxofonist Oded Tzur is zo’n musicus die meteen tot de luisteraar doordringt zonder dat hij op enige manier zijn best lijkt te doen om indruk te maken.

Na jarenlange studie van onder meer Indiase speeltechnieken heeft Tzur een direct herkenbaar geluid ontwikkeld dat juist door zijn ingetogen authenticiteit imponerend is. Het getuigt van grote moed om op je debuut bij het beroemde ECM-label zo onnadrukkelijk, bijna prevelend te beginnen, als Tzur doet. Niet toevallig heeft hij zijn plaat dan ook ‘Hier zijn draken’ genoemd, een verwijzing naar wat op Romeinse landkaarten werd geschreven in nog onbekend gebied.

Drie geweldige musici op piano, bas en drums staan Tzur bij op deze dappere reis om tot muziek te komen die nog niet verkend en volkomen eigen is. Muziek als een indringende fluistering, die juist doordat ze zo subtiel en, in zijn zachtmoedige kwetsbaarheid, zo gedurfd is, snoeihard bij de luisteraar binnenkomt. Omdat Tzurs muziek totaal niet oppervlakkig is, maar vanuit zijn diepste innerlijk komt, waar ze eerst lange jaren is gegroeid.

Tzur speelt op 14/2 in Lantaren-Venster, Rotterdam, op 18/2 in Lux, Nijmegen, op 19/2 in Paradox, Tilburg, op 20/2 in Bimhuis, Amsterdam.

(Mischa Andriessen)

POP

Tame Impala
The Slow Rush
★★★★☆

De jarentachtig-discopop wint het weer van de psychedelische rock. Tame Impala zegt de gitaren definitief vaarwel op ‘The Slow Rush’. Het nieuwe album borduurt daarmee voort op voorganger ‘Currents’. Dankzij dat album uit 2015, algemeen beschouwd als een meesterwerk, schoot de Australische band uit de underground zo de dansbare mainstream in.

En nee, ‘The Slow Rush’ haalt het misschien niet helemaal bij ‘Currents’ – maar dat heeft er misschien ook mee te maken dat we aan het niveau gewend zijn. De elektronische sound is uitgekristalliseerd, met die percussie, de lome beats en de fijne basloopjes. Die samengeknepen, lichte tenor van Kevin Parker, à la Michael Jackson, bijeengehouden door de autotune. En natuurlijk die muur van synthesizers: dan weer hoor je Supertramp, dan weer Underworld (‘Born Slippy’), dan weer Daft Punk.

We wisten niet dat het mogelijk was, maar frontman Kevin Parker klinkt zo mogelijk nog nostalgischer en melancholischer dan op het vorige album. Sinds zijn vrienden volwassen zijn geworden, is het allemaal niet zo leuk meer als het is geweest, ziet hij in ‘It Might Be Time’. Zelf is de 34-jarige songschrijver ook niet meer zo cool als vroeger. “Het wordt misschien tijd om dat onder ogen te zien. Nothin’ lasts forever.”

‘Posthumous Forgiveness’ is als een poëtische brief aan zijn overleden vader. Hij vergeeft zijn pa dat hij zijn zoons heeft verlaten. Het liefst zou Parker hem zijn songs willen laten horen, hem mee horen zingen, vertellen over die keer dat hij muziek opnam in Abbey Road of Mick Jagger sprak aan de telefoon.

Ook ‘The Slow Rush’ levert een paar prachtsongs op, zoals de singles ‘Lost In Yesterday’ en ‘Borderline’, samen al goed voor 75 miljoen streams op Spotify. ‘Is It True’ en ‘On Track’ mogen aan het lijstje worden toegevoegd. In die laatste zingt Parker zoals het is: “Strictly speaking, I’m still on track.”

(Frank Hettinga)

KLASSIEK

Yannick Nézet-Séguin & The Philadelhpia Orchestra
Gustav Mahler’s Symphony No.8
★★★★☆

Yannick is terug in Rotterdam. Daar gaan vele harten sneller van kloppen. Komende zondag dirigeert de voormalige chef-dirigent het Rotterdams Philharmonisch Orkest in de Vijfde symfonie van Mahler. Fijn dat Yannick Nézet-Séguin, die zo’n succesvolle chef in Rotterdam was, kennelijk met plezier terugkeert. Dat zegt wat over de relatie die hij met musici en publiek had. De concerten zijn allemaal al uitverkocht.

Yannick werd na Rotterdam chef van de Metropolitan Opera in New York en combineert dat met chefschappen in Montréal en Philadelphia. Met het Philadelphia Orchestra deed hij in 2016 Mahlers Achtste symfonie, en daarvan bracht Deutsche Grammophon onlangs de live-opname uit. De exuberantie die Nézet-Séguin bij zijn uitvoeringen van deze Achtste in Rotterdam (2018) uitdroeg, is ook in deze opname te horen. Het orkest uit Philadelphia wordt niet voor niets gerekend tot de beste orkesten in de VS. Met de verzamelde koren en de acht uitstekende zangsolisten trekt Yannick een muzikaal bouwwerk op dat er niet om liegt.

Het eerste deel raast als een meteorietenstorm voorbij, in het twee-de deel vindt Yannick keer op keer diepgang en ontroering. Om uit te komen bij Goethe’s ‘Alles Vergäng-liche’, de climax aller climaxen. Die hakt erin. Bij de solisten vallen vooral sopraan Angela Meade (Magna Peccatrix), Lisette Oropesa (Mater Gloriosa) en John Relyea (Pater Profundis) positief op. 

(Peter van der Lint)

Klaas tipt nieuwe albums

Torres
Silver Tongue

In de titeltrack van haar vierde album memoreert indiepopzangeres Torres een les van haar muziekdocent: let op wat je zingt, want iedere luisteraar zal het geloven. Het lijkt haar vooral om die ene luisteraar te gaan: de vrouw die haar verliet voor een ander. Al hoopt ze dat die ander meeluistert. “Does she also call you ‘baby’? / You should know she calls me ‘baby’.” Gemeen, wanhopig en verdrietig tegelijk.

Shopping
All or Nothing

Het derde album van Shopping verschijnt toevallig kort na de dood van Andy Gill, gitarist van de invloedrijke Britse band Gang Of Four. Mooi om te zien hoe de nieuwe generatie zijn erfenis voortzet. Huppelende basloopjes, razendsnelle drums, gescandeerde zang en natuurlijk dat iconische, gefragmenteerde gitaarspel. Shopping voegt er synthesizers en disco-invloeden aan toe en voorkomt zo een nostalgietrip.

The Leonard Simpson Duo
LSD

Hiphop is een van de vooruitstrevendste stromingen van nu, tot ergernis van liefhebbers die zweren bij de lappen tekst en lome beats die het genre in de begindagen definieerden. Voor hen biedt de samenwerking tussen veteraan Guilty Simpson en producer Leonard Charles uitkomst. Geen poprefreinen, stemeffecten of onverstaanbaar ge-mompel, maar gewoon rappen alsof de nieuwe eeuw nooit is aangebroken.

Ella van der Woude
Solo piano

Dankzij afspeellijsten die bedoeld zijn om geconcentreerd bij te werken is neoklassieke pianomuziek populairder dan ooit. Met het debuut van Ella van der Woude kun je prima studeren, maar aandachtig luisteren loont de moeite. Achter de composities zit een intieme wereld verborgen, waar het geluid van de pedalen en een gakkende gans net zo belangrijk is als het pianospel zelf.

(Klaas Knooihuizen)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden